Hallerbos

Het grootste deel van het jaar is het Hallerbos een aangenaam beuken- en eikenbos ten zuiden van Brussel, een wandeling waard maar geen reis. Ongeveer twee weken midden in het voorjaar wordt het iets heel anders: de bosbodem verdwijnt onder wilde boshyacinten, een aaneengesloten waas van violetblauw dat tussen de gladde grijze stammen wegloopt, en doordat de beuken pas net na de bloei in blad komen, is het licht dat erdoorheen valt fris zuurgroen terwijl de grond eronder paars is. De combinatie fotografeert zo goed dat het bos internationaal bekend is geworden, en in de piekweek zijn de paden vanaf zonsopgang druk. Er lopen bewegwijzerde routes van verschillende lengte doorheen, samen met een perceel rode sequoia's dat een eeuw geleden geplant werd, en in juni is het bos weer stil en gewoon.

Wat je echt ziet

• Het hyacintentapijt - de bosbodem twee weken lang egaal violetblauw.
• Het beukenlicht - het frisgroene bladerdak boven de paarse grond.
• Het sequoiaperceel - de hoge rode sequoia's die vorige eeuw geplant zijn.
• De bewegwijzerde routes - lussen van verschillende lengte door het bos.

Wanneer je moet gaan

De bloei is kort en verschuift met het voorjaar, doorgaans ergens tussen half april en begin mei; het bos geeft elk jaar berichten uit en die zijn het checken waard in plaats van te gokken. Vroeg in de ochtend geeft het beste licht en de minste mensen. Buiten die weken is het een gewoon en rustig bos.

Eerlijke verwachtingen

Het venster is smal en weersafhankelijk, dus een verkeerd getimed bezoek betekent groen bos en geen bloemen. In de piekweek is het werkelijk druk, met pendelbussen die worden ingelegd en overal fotografen. Boshyacinten zijn kwetsbaar en het bos in stappen om te poseren doodt de planten, en daarom zijn de paden afgezet en worden ze in de gaten gehouden; blijf erop.

In de buurt

Brussel ligt een halfuur naar het noorden; het Pajottenland en zijn lambiekbrouwerijen liggen in het westen.