Kiełbasa lisiecka

Kiełbasę lisiecką robi się w gminach Liszki i Czernichów na zachód od Krakowa i wytwarza się ją tam co najmniej od lat trzydziestych, kiedy masarze z tych wsi zaopatrywali krakowski rynek i zbudowali sobie renomę. W 2010 roku otrzymała unijne Chronione Oznaczenie Geograficzne, a specyfikacja jest niezwykle szczegółowa: grubo krojona wieprzowina z szynki i łopatki z ograniczonym udziałem tłuszczu, przyprawiona wyłącznie pieprzem i czosnkiem, napełniona w grube osłonki i wędzona nad drewnem liściastym, tak by w plastrze widać było kawałki mięsa. To widoczne grube krojenie jest cechą rozpoznawczą. Je się ją na zimno, w plastrach, albo smaży. Nazwa jest chroniona, więc kiełbasa sprzedawana jako lisiecka powinna pochodzić z określonego obszaru, choć egzekwowanie bywa dziurawe. Sprzedaje się ją w wiejskich masarniach i na krakowskich targach, zwłaszcza na Starym Kleparzu, obok innych małopolskich kiełbas.

Co naprawdę zobaczysz

• Widoczne grubo krojone mięso - szynka i łopatka, z ograniczonym tłuszczem, w plastrze.
• Tylko pieprz i czosnek - całe przyprawienie według specyfikacji.
• Wędzenie drewnem liściastym - w grubych osłonkach, po napełnieniu.
• Chroniona nazwa - unijne oznaczenie geograficzne związane z Liszkami i Czernichowem.

Kiedy jechać

Cały rok. Godzina.

Szczere oczekiwania

Kiełbasa sprzedawana pod tą nazwą poza obszarem jest częsta i nie jest produktem chronionym. Wiejskie masarnie mają krótkie godziny i zamykają w niedziele. To jedzenie tłuste i słone, cokolwiek specyfikacja mówi o proporcjach.

W okolicy

Kraków leży piętnaście kilometrów na wschód; opactwo w Tyńcu jest blisko.