Kartacze

Kartacze robi się z ciasta ze startych surowych ziemniaków wymieszanych z gotowanymi i ugniecionymi, owiniętego wokół nadzienia z mielonej wieprzowiny z cebulą, formowanego w duży owal i gotowanego - wychodzą szaroprzezroczyste, ciężkie i mniej więcej wielkości pięści, a podaje się je z polewą ze skwarek i cebuli, często ze śmietaną. Nazwa pochodzi od kartacza, pocisku odłamkowego, co jest uczciwym opisem ciężaru. Należą do Suwalszczyzny i pogranicza polsko-litewskiego, gdzie ta sama klucha znana jest na Litwie jako cepelinai, od kształtu sterowca. Dwa to dla większości ludzi pełen posiłek, a miejscowa rada mówi, żeby nie jeść ich przed robieniem czegokolwiek. Pojawiają się w kartach na całym Podlasiu i są stałym punktem regionalnych imprez kulinarnych. Zrobienie ich porządnie jest pracochłonne, i dlatego te dobre znajdują się w małych rodzinnych restauracjach, a nie w miastach.

Co tam jest

• Kluski wielkości pięści - surowe i gotowane ziemniaki wokół wieprzowego nadzienia.
• Nazwa od pocisku armatniego - kartacz, co uczciwie opisuje ciężar.
• Polewa ze skwarek i cebuli - standardowe wykończenie, często ze śmietaną.
• Potrawa pogranicza - litewskie cepelinai to to samo.

Kiedy jechać

Cały rok. Godzina.

Praktyczne uwagi

Są wyjątkowo ciężkie - dwa to posiłek, a dla wielu jeden wystarczy. Źle zrobione są kleiste. Małe rodzinne restauracje w regionie robią je znacznie lepiej niż kuchnie w miastach.

W okolicy

Suwałki, Augustów i jeziora wigierskie są sercem regionu.