De stroopwafel

De stroopwafel wordt aan Gouda toegeschreven, waar bakkers in het begin van de negentiende eeuw kruimels en overgebleven stroop zouden hebben opgemaakt in plaats van ze weg te gooien. De werkwijze is nauwelijks veranderd. Een stevig deeg wordt in een heet ijzer geperst tot het dun en krokant is, de schijf wordt zolang hij nog zacht is horizontaal doorgesneden, er wordt stroop tussen gestreken en de helften worden weer op elkaar gedrukt. Recht van het ijzer buigt hij door en loopt de stroop uit. De verpakte versie is stevig en droog, en daarom is de standaard Nederlandse zet er een op de rand van een hete kop te leggen tot het midden weer zacht wordt.

Wat je echt ziet

Het ijzer - de bakplaten die het patroon persen en het deeg krokant maken.
Het snijden en vullen - de schijf die zolang hij zacht is wordt gehalveerd en met stroop bestreken.
De koptruc - de verpakte over een hete koffie leggen tot hij meegeeft.
De varianten - honing in plaats van stroop, en de kleine droge supermarktversies.

Wanneer je moet gaan

De marktijzers draaien op marktdagen, wat in de meeste plaatsen één vaste doordeweekse ochtend plus zaterdag betekent. Vanaf halverwege de ochtend komen de verse van de platen. Elk seizoen werkt, al zijn de rijen op de Amsterdamse markten in de zomer het langst en kan het wachten oplopen tot twintig minuten voor iets dat in seconden op is.

Eerlijke verwachtingen

Vers is veel beter dan verpakt, maar kost een veelvoud en wordt binnen een paar uur hard, dus een stapel kopen om mee naar huis te nemen mist het punt. Kramen in toeristengebieden rekenen wat ze willen. Ze zijn buitengewoon zoet en aan één heb je werkelijk genoeg. Souvenirblikken bevatten de droge versie tegen een meerprijs.