Grand-Hornu

Grand-Hornu werd tussen 1810 en 1830 door Henri De Gorge gebouwd als de volledige infrastructuur van een steenkoolbedrijf: werkplaatsen en kantoren rond een grote ovale binnenhof in neoclassicistische baksteen met arcades en frontons, een huis voor de eigenaar, en daarachter een ontworpen arbeidersdorp van ruim vierhonderd huizen met tuinen, straten en gedeelde voorzieningen, een vroeg en ongewoon doorgevoerd voorbeeld van industrieel paternalisme. De mijn sloot in 1954 en het complex stond op het punt gesloopt te worden voordat een architect het in 1971 kocht en aan de restauratie begon. Nu huisvest de site het Museum voor Hedendaagse Kunst van de Franse Gemeenschap en een designcentrum, met het vervallen en herstelde weefsel eromheen zichtbaar gelaten, en het werd ingeschreven als een van de Belangrijke Mijnsites van Wallonië.

Wat je echt ziet

• De ovale neoclassicistische binnenhof - werkplaatsen en kantoren in baksteen met arcades.
• Het ontworpen arbeidersdorp - ruim vierhonderd huizen met tuinen.
• Zalen voor hedendaagse kunst en design - de musea binnen het complex.
• Vervallen weefsel zichtbaar gelaten - de restauratie die niet alles gladstreek.

Wanneer je moet gaan

Het hele jaar. Twee tot drie uur. Maandag gesloten. De tentoonstellingen wisselen meermaals per jaar. De binnenhof is bij elk weer indrukwekkend en wordt in de zomer voor evenementen gebruikt.

Eerlijke verwachtingen

Het programma hedendaagse kunst staat los van de industriële geschiedenis en sommige bezoekers komen voor het ene en krijgen het andere. De uitleg is in het Frans. Het arbeidersdorp is bewoond en wordt vanaf de straat bekeken. Het ligt buiten het centrum en vraagt een bus of auto.

In de buurt

Bois-du-Cazier ligt in het oosten; Bergen ligt in het oosten.