شیشلیک شاندیز

شاندیز روستایی است در تپه‌های غرب مشهد که تقریبا یکسر به یک خوراک سپرده است: شیشلیک - دنده‌های بره از راسته، خوابانده و بریان بر زغال، آمده با برنج زعفرانی و گوجه کبابی و کره، و قیمت‌خورده به وزن، چنان‌که پرس به گرم سفارش می‌شود، نه به بشقاب. رستوران‌ها مسافتی چشمگیر از جاده را صف کشیده‌اند - برخی بسیار بزرگ - و خانواده‌های مشهدی و زائران، به‌ویژه آخر هفته، چون امری بدیهی برای ناهار بیرون می‌رانند. گوشت از گوسفند بومی است و کیفیت بره همان جدل میان رستوران‌هاست. بستر کوهپایه بینالود، با جوی‌ها و باغ‌ها، از شهر خنک‌تر است - و پاره‌ای از چرایی پاگرفتن این رسم.

آنجا چه هست

• دنده بره بر زغال - یگانه خوراکی که روستا بر آن می‌چرخد.
• سفارش به وزن - پرس‌ها خریده به گرم، نه بشقاب.
• جاده‌ای از رستوران‌های بزرگ - تمام روستا در یک پیشه.
• بستر کوهپایه بینالود - جوی‌ها و باغ‌ها، خنک‌تر از مشهد.

کی بروید

فروردین تا مهر برای بستر، هرچند رستوران‌ها تمام‌سال کارند. وعده‌اش ناهار است. دو تا سه ساعت با رانندگی. جمعه‌ها و تعطیلات به‌شدت شلوغند و انتظار دراز.

پیش از رفتن

یک خوراک است و در شاندیز کار دیگری نیست. پرس‌ها بزرگ و به سنجه ایرانی گرانند. انتظار آخر هفته می‌تواند به ساعتی و بیشتر بکشد. کیفیت میان رستوران‌های پرشمار بسیار ناهمسان است و بزرگ‌ترین‌ها بهترین نیستند.

در همان حوالی

طرقبه بر همان جاده است؛ روستای کنگ دورتر در کوه‌ها.