Palmiarnia Poznańska

Palmiarnia w parku Wilsona rośnie od początku dwudziestego wieku i jest dziś ciągiem połączonych pawilonów, z których każdy trzymany jest w innym klimacie, od pustynnych sukulentów przez subtropiki po pełne wilgotne tropiki. Najwyższa hala niesie dojrzałe palmy na tyle wysokie, że na ich korony patrzy się z galeryjki w górę, a gdzie indziej są działy paproci i storczyków, hala roślin użytkowych i zestaw akwariów słodkowodnych z dużymi rybami tropikalnymi. To w istocie kolekcja botaniczna pod szkłem, a nie atrakcja zbudowana dla rozrywki, co czyni ją spokojną, a w polską zimę jest jedną z niewielu ciepłych zielonych przestrzeni w mieście.

Co naprawdę zobaczysz

• Wysoka hala palmowa - dojrzałe palmy pod wysokim szklanym dachem, oglądane z poziomu gruntu i z podniesionej galeryjki.
• Pawilon sukulentów - sucha, jasna hala kaktusów i gatunków pustynnych, ostry kontrast wobec tropików.
• Dział akwariowy - duże zbiorniki słodkowodne z rybami rzek tropikalnych, ustawione między halami roślin.
• Park Wilsona - otaczający park publiczny ze starymi drzewami i rosarium, do przejścia bezpłatnie.

Kiedy jechać

Zimą palmiarnia zarabia na swój bilet, bo jest ciepła, wilgotna i zielona, kiedy wszystko na zewnątrz jest szare, i jest w Poznaniu standardowym planem na mokrą pogodę. Poranki w dni powszednie są ciche o każdej porze roku. Weekendy i wakacje wprowadzają rodzinne tłumy na wąskie ścieżki. Licz się z tym, że przez pierwsze minuty w środku wilgoć zaparuje obiektyw.

Szczere oczekiwania

Część pawilonów i ich wyposażenia jest widocznie przestarzała, a miejscami widać zaległości w utrzymaniu. Wilgoć w halach tropikalnych jest ciężka, a okulary i obiektywy parują natychmiast. Nie jest na tyle duża, żeby wypełnić więcej niż jakieś dziewięćdziesiąt minut, ścieżki są wąskie, kiedy w środku jest wycieczka szkolna, a ceny rosły szybciej, niż odnawiano ekspozycje.

W okolicy

Park Wilsona otacza budynek, a centrum Poznania ze Starym Rynkiem jest dziesięć minut tramwajem.