Śnieżka i grzbiet Karkonoszy

Śnieżka jest najwyższym punktem Karkonoszy i całego łańcucha Sudetów, zaokrągloną kamienistą kopułą na wysokości 1603 metrów, leżącą dokładnie na granicy polsko-czeskiej. Grzbiet do niej prowadzący jest ponad granicą lasu, pokryty kosodrzewiną i gołoborzami, z kotłami polodowcowymi opadającymi po polskiej stronie. Sam szczyt jest nie do pomylenia z powodu obserwatorium meteorologicznego zbudowanego tam w latach siedemdziesiątych, trzech spłaszczonych dysków ustawionych jeden na drugim na skale, obok małej kamiennej kaplicy. Zmiany pogody są tu szybkie i dotkliwe jak na górę tej wysokości, a grzbiet regularnie tkwi w chmurze nawet wtedy, gdy doliny poniżej są czyste.

Co naprawdę zobaczysz

• Dyski na szczycie - budynki obserwatorium na wierzchu, obok kaplicy i słupka granicznego.
• Śnieżne Kotły - głębokie kotły polodowcowe wcięte w północną stronę grzbietu, widoczne ze ścieżki granicznej.
• Wodospad Kamieńczyka - najwyższy wodospad polskich Karkonoszy, w wąwozie nad Szklarską Porębą.
• Wielki Staw - ciemne jeziorko w kotle pod głównym grzbietem, widoczne z góry.

Kiedy jechać

Czerwiec-wrzesień to bezpieczne okno wędrówek, choć chmura może zamknąć widok ze szczytu każdego dnia. Wychodź wcześnie: grzbiet często przejaśnia się rano i zachmurza koło południa. Zima zamienia podejście w poważną wyprawę górską z lodem i dotkliwym odczuciem chłodu, a odsłonięte odcinki wymagają sprzętu i doświadczenia.

Szczere oczekiwania

Główne szlaki z Karpacza są w letnie weekendy zatłoczone, a na stromych zakosach pod szczytem tworzy się powolna kolejka. Szczyt jest mały i zapełnia się, a budynki są funkcjonalne, a nie ładne. Wiatr na grzbiecie jest naprawdę silny i zimny nawet w lipcu, kamieniste ścieżki męczą kolana, a wielu ludzi dociera na górę i zastaje samą mgłę.

W okolicy

Karpacz i Szklarska Poręba leżą u stóp pasma, a Góry Stołowe jakieś półtorej godziny na wschód.