Drawieński Park Narodowy

Drawieński Park Narodowy chroni około jedenastu tysięcy hektarów wzdłuż Drawy i Płocicznej, a jego wyróżnikiem jest woda: inaczej niż większość nizinnych rzek Polski te płyną szybko i czysto po piasku i żwirze przy sporym spadku, więc zachowują się bardziej jak potoki górskie niż rzeki równinne, z bystrzami, ostrymi zakolami, powalonymi drzewami i zimną czystą wodą, w której są lipienie, pstrągi i wydry. To czyni Drawę jednym z klasycznych polskich szlaków kajakowych, pokonywanym przez trzy do pięciu dni z polami namiotowymi po drodze, a park naprawdę najlepiej poznaje się z wody, a nie z drogi. Las wokół to sosna, buk i stary dąb, ze starodrzewem bukowym w Radęcinie. W parku są jeziora, w tym meromiktyczne Czarne, którego głęboka warstwa nigdy nie miesza się z powierzchniową. Pola namiotowe są wyznaczone, a dzikie biwakowanie zabronione.

Co naprawdę zobaczysz

• Szybkie czyste rzeki nizinne - Drawa i Płociczna płynące po piasku i żwirze przy spadku.
• Szlak kajakowy na trzy-pięć dni - klasyczny sposób przejścia parku, z wyznaczonymi polami namiotowymi.
• Stare buki w Radęcinie - starodrzew wewnątrz lasu.
• Jezioro meromiktyczne - Czarne, którego dolna warstwa nigdy nie miesza się z powierzchnią.

Kiedy jechać

Maj-wrzesień. Trzy-pięć dni kajakiem.

Szczere oczekiwania

Park najlepiej widać z wody - dojazd drogą pokazuje z niego niewiele. Dzikie biwakowanie jest zabronione i trzeba korzystać z pól namiotowych. Powalone drzewa i ostre zakola wymagają pewnej wprawy kajakowej. Rzeki są zimne przez cały rok.

W okolicy

Pojezierze Drawskie leży na północny wschód; Choszczno na zachód.