Tężnie w Ciechocinku

Tężnie w Ciechocinku to trzy połączone drewniane konstrukcje wzniesione między 1824 a 1859 rokiem, o łącznej długości około 1741 metrów i wysokości jakichś piętnastu metrów, i są największe tego rodzaju w Europie. Zasada jest stara: solankę pompuje się na górę i pozwala ściekać przez gęste wypełnienie z gałązek tarniny, tak by woda parowała, a sól się zagęszczała, pierwotnie jako etap produkcji soli. To, co uczyniło z nich atrakcję zdrowotną, jest efektem ubocznym - powietrze wokół nich niesie drobny solankowy aerozol z jodem i innymi minerałami, a spacer w nim stosuje się przy schorzeniach dróg oddechowych, więc ludzie chodzą i siedzą w pasie obok nich dla powietrza, a nie dla jakiegokolwiek zabiegu. Wzdłuż szczytu jednego odcinka biegnie taras spacerowy. Miasto wokół to dziewiętnastowieczne uzdrowisko z pijalnią, dywanami kwiatowymi i dużym parkiem.

Historia

Sól warzono tu już w XIII wieku za zezwoleniem Konrada I Mazowieckiego, a źródła solanki odkryto ponownie w drugiej połowie XVIII wieku. Tężnie zaprojektował Jakub Graff, profesor Akademii Górniczej w Kielcach: tężnie I i II, o długości 648 i 719 metrów, zbudowano w latach 1824-1828, a w 2017 roku tężnie i warzelnię wraz z dwoma parkami uznano za pomnik historii.

Źródło: angielska Wikipedia, „Ciechocinek graduation towers”

Na co zwrócić uwagę

• 1741 metrów tężni - największe w Europie, budowane w latach 1824-1859.
• Wypełnienie z tarniny - solanka ściekająca po gałązkach, by zagęścić sól.
• Solankowe powietrze - aerozol, po który ludzie przychodzą, w pasie obok tężni.
• Taras na górze - podniesiona trasa wzdłuż jednego odcinka.

Kiedy jechać

Maj-wrzesień. Pół dnia.

Zanim pojedziesz

Tężnie zamyka się odcinkami na remonty. Solna mgiełka znaczy ubrania i okulary. Taras spacerowy jest osobno biletowany. Miasto jest czynnym uzdrowiskiem i najbardziej wypełniają je kuracjusze, a nie turyści.

W okolicy

Toruń leży dwadzieścia kilometrów na północny zachód; Wisła płynie obok.