Pieterburen

Pieterburen is een klein dorp achter de Waddendijk met twee dingen. Het zeehondencentrum werd in 1971 gesticht door Lenie 't Hart, die zieke en moederloze gewone zeehonden begon op te nemen toen de Waddenpopulatie tot een paar honderd was ingestort; het groeide uit tot een grote revalidatie- en onderzoeksinstelling, en over de rol ervan is gediscussieerd - de populatie herstelde en critici vroegen zich af of het opnemen van gezonde jongen hielp of juist niet, dus het centrum heeft de opname beperkt en legt nu de nadruk op onderzoek en teruggave. Pieterburen is ook het klassieke startpunt voor het wadlopen, over de bij laag water drooggevallen platen naar een Waddeneiland of een zandplaat lopen en terug of per boot - wat alleen met een erkende gids gebeurt, uren duurt door modder en water tot dijhoogte, en in je eentje werkelijk gevaarlijk is, want het tij komt sneller op dan iemand kan lopen.

Geschiedenis

Rond 1300 werd ten noorden van het huidige dorp een dijk aangelegd, en in de 14e eeuw ontstond een nederzetting op een kwelder van de rivier de Hunze. Het wordt in 1371 voor het eerst vermeld als Sancti Petri, toen de kerk werd gebouwd, en de naam betekent ‘de buurt bij Sint-Pieter’.

Bron: Engelstalige Wikipedia, ‘Pieterburen’

Waar je op kunt letten

• Een zeehondenopvang - in 1971 gesticht, nu beperkt tot onderzoek en teruggave.
• Het startpunt voor wadlopen - begeleide tochten over de drooggevallen platen.
• De Waddenzee - het op de UNESCO-lijst staande getijdengebied achter de dijk.
• Een lopende discussie - of ingrijpen helpt bij een herstelde zeehondenpopulatie.

Wanneer je moet gaan

April tot oktober. Een dag.

Praktische tips

Loop het wad niet op zonder een erkende gids - het tij vult de geulen sneller dan je kunt lopen. Tochten worden geboekt, zijn zwaar en vervallen bij slecht weer. Het zeehondencentrum is geen dierentuin.

In de buurt

Lauwersoog en de veerboot naar Schiermonnikoog liggen in het westen; Groningen in het zuiden.