مراغه
شهری با پنج برج‌آرامگاه سده‌های میانه - و بر تپه بالای آن، جای رصدخانه سده هفتم.
مراغه نخستین پایتخت مغولان ایلخانی در ایران بود و دو چیز دارد که کج‌راهه را می‌ارزد. نخست گروهی پنج‌تایی از برج‌آرامگاه‌های آجری سده‌های ششم و هفتم قمری: گنبد سرخ، گنبد کبود و دیگران - بناهایی کوچک، چندضلعی یا استوانه‌ای، با آجرکاری و کاشی مرغوب، ایستاده میان خیابان‌های امروزی. دوم بر تپه بالای شهر: جای رصدخانه‌ای که خواجه نصیرالدین توسی به سال ۶۵۷ قمری زیر نظر هولاکو بنیاد نهاد - پیشرفته‌ترینِ جهان در روزگار خود، با ابزارها و کتابخانه‌ای - و زیج ایلخانی از آن بیرون آمد که سده‌ها به کار رفت. پی برج اصلی و سکوهای ابزارها کاویده شده و زیر گنبدی محافظ است.
تاریخچه
مراغه از دیرباز با فراسپا، پایتخت زمستانی آتروپاتن، یکی دانسته شده است، و تاریخ‌نگار بلاذری، درگذشته در ۸۹۲، می‌گوید که نخست اکراروذ نام داشت. شاهزاده‌ی اموی مروان بن محمد در ۷۴۰ در اینجا اقامت کرد و در همان زمان شهر نام مراغه به معنای «جایی که چهارپا در آن غلت می‌زند» را گرفت، و حدود ۸۰۳ فرماندار خزیمة بن خازم گرداگرد آن دیواری ساخت.
منبع: ویکی‌پدیای انگلیسی، «Maragheh»
به چه توجه کنید
- پنج برج‌آرامگاه سده‌های میانه - بناهای آجر و کاشی در پهنه شهر.
- پی‌های رصدخانه - سکوهای کاویده زیر گنبد محافظ.
- گنبد کبود - برج آبی، بهترینِ گروه.
- جایگاه تپه - نشیمن رصدخانه بر فراز شهر.
کی بروید
فروردین تا خرداد و شهریور تا مهر. نصف روز. برج‌ها قفل‌اند و کلیددار از اداره میراث می‌خواهند - که هماهنگی می‌برد. زمستان‌ها سرد و برفی است.
خوب است بدانید
برج‌آرامگاه‌ها معمولا قفل‌اند و ورود به یافتن کارمند بسته است. رصدخانه پی‌هایی است زیر پناهگاهی امروزی، با توضیحی اندک. خود شهر ساده است. نشانه انگلیسی کمابیش هیچ‌جا نیست.
در همان حوالی
دریاچه ارومیه در غرب است؛ تبریز در شمال.
ساعت کار، قیمت بلیت و تعطیلی‌های فصلی تغییر می‌کند - پیش از رفتن منبع رسمی را ببینید: سایت رسمی.