آرامگاه سعدی
آرامگاه باغی سعدی، شاعر سده هفتم، در شیراز - با حوض زیرزمینی ماهی در زیرش.
سعدی شیرازی در سده هفتم قمری می‌نوشت و گلستان و بوستانش از پایه‌ای‌ترین آثار ادب پارسی‌اند - سده‌ها خوانده و از بر شده، و تا امروز در گفتار روزمره بازگو. آرامگاهش در باغی در شمال شرق شهر نشسته، بازساخته به ریخت کنونی در دهه ۱۳۳۰: کوشکی باز از کمان‌های کاشی آبی بر مزار، با بیت‌هایش در کاشی گرد دیوارها، نشانده میان سرو و نارنج و آبراه‌ها. زیر باغ اتاقی زیرزمینی است با حوضی قنات‌خورده و ماهی‌دار، رسیدنی از پلکانی، که بازدیدکنندگان در آن سکه می‌اندازند. ایرانیان چون امری بدیهی به اینجا می‌آیند، و بلندخوانی بر مزار عادی است، نه نمایشی.
تاریخچه
سعدی در پایان عمر در خانقاهی در همین جا به خاک سپرده شد، و در سده‌ی ۱۳ شمس‌الدین جوینی، وزیر اباقاخان، آرامگاهی برایش ساخت که در سده‌ی ۱۷ از میان رفت. در دوران کریم‌خان زند آرامگاهی دوطبقه از آجر و گچ در اینجا ساخته شد، و مجموعه در ۹ دسامبر ۱۹۷۵ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شد.
منبع: ویکی‌پدیای انگلیسی، «Tomb of Saadi»
به چه توجه کنید
- کوشک باز کاشی‌کار - کمان‌های آبی بر مزار شاعر.
- بیت‌ها در کاشی - سطرهایش، نشانده گرد دیوارها.
- حوض زیرزمینی قنات - حوض ماهی، خورده از آبراهی کهن.
- ایرانیانِ خواننده بر مزار - کاربرد روزمره جای.
کی بروید
فروردین تا خرداد و آبان تا آذر. یک تا دو ساعت. شب‌ها با بازدیدکننده بومی شلوغ‌ترین است و کوشک روشن. بهار بهارنارنج به باغ می‌آورد - امضای شیراز.
نکته‌های کاربردی
بنای کنونی سده چهاردهمی است، نه کهن - که برخی را غافلگیر می‌کند. کوچک است و زود دیده می‌شود. جایگاه از مرکز دور است و تاکسی می‌خواهد. پوشش سنگین برجاست.
در همان حوالی
آرامگاه حافظ به مرکز نزدیک‌تر است؛ دروازه قرآن بر راه میانشان.
ساعت کار، قیمت بلیت و تعطیلی‌های فصلی تغییر می‌کند - پیش از رفتن منبع رسمی را ببینید: سایت رسمی.