ابرکوه
شهری کویری میان یزد و شیراز، با سروی که می‌گویند چهار هزار سال دارد و یخچال‌های مخروطی.
ابرکوه در جاده کویری میان یزد و شیراز نشسته و به سه دلیل ارزش توقف دارد. سرو ابرکوه درختی بسیار کهن است که عمرش را معمولا چهار هزار سال می‌گویند و به عنوان یادگار ملی نگه داشته می‌شود؛ در محوطه‌ای دیوارکشی‌شده در شهر ایستاده است؛ این رقم سنتی است و با اندازه‌گیری تعیین نشده، اما بی‌گمان درختی باستانی و بسیار تنومند است. خانه آقازاده خانه‌ای قاجاری است با بادگیری بلند و اتاق‌های نقاشی‌شده. و یخچال‌ها - خانه‌های یخ مخروطی از خشت - در حاشیه شهر ایستاده‌اند: گنبدهایی تا هجده متر بلندی بر فراز گودال‌های فرورفته، جایی که یخ زمستانی در جوی‌های کم‌عمق ساخته می‌شد و تا تابستان می‌ماند.
تاریخچه
حمدالله مستوفی در سال ۱۳۴۰ نام شهر را از «بر کوه» به معنای «بالای کوه» دانسته و گفته است که شهر نخست بر تپه‌ای قرار داشته و سپس به دشت آمده است. در سده‌ی ۱۰ ابرکوه محل به هم رسیدن راه‌های شیراز، اصفهان و یزد بود، در سده‌ی ۱۱ زیر فرمان آل کاکویه بود، و اندکی پیش از ۱۰۴۳-۱۰۴۴ ابوکالیجار، فرمانروای آل بویه، آن را از ابومنصور فرامرز گرفت و فرامرز در ۱۰۵۱ آن را بازپس گرفت.
منبع: ویکی‌پدیای انگلیسی، «Abarkuh»
آنجا چه هست
- سرو کهنسال - درختی بسیار کهن که یادگار ملی است.
- یخچال‌های مخروطی - گنبدهای گلی بر فراز گودال‌های یخ.
- خانه آقازاده - خانه‌ای قاجاری با بادگیری بلند.
- جاده کویری - شهری بر مسیر میان یزد و شیراز.
کی بروید
فروردین تا خرداد و مهر تا آذر. دو تا سه ساعت، به عنوان استراحتی در مسیر. صبح‌ها برای پیاده رفتن تا یخچال‌ها که در حاشیه آبادی‌اند خنک‌تر است.
خوب است بدانید
سرو حصار دارد و از فاصله دیده می‌شود. عمر چهار هزار ساله ادعایی سنتی است، نه اندازه‌گیری‌شده. ساعت کار بناها دقیق نیست و گاهی درها بسته‌اند. خود شهر چیز دیگری ندارد.
در همان حوالی
یزد در شمال شرق است؛ شیراز در جنوب غرب، بر همین جاده.
ساعت کار، قیمت بلیت و تعطیلی‌های فصلی تغییر می‌کند - پیش از رفتن منبع رسمی را ببینید: سایت رسمی.