Βάθεια

Η Βάθεια στέκει σε μια ράχη πάνω από τη θάλασσα στο πιο ξερό, πιο σκληρό κομμάτι της Μάνης, και η σιλουέτα της με καμιά τριανταριά πυργόσπιτα στριμωγμένα μαζί είναι η εικόνα που κουβαλούν οι περισσότεροι για τη χερσόνησο. Οι πύργοι, τριών και τεσσάρων ορόφων από ξερολιθιά με μικροσκοπικά παράθυρα, χτίστηκαν ως οχυρωμένα οικογενειακά σπίτια· όσο ψηλότερος ο πύργος σου, τόσο δυνατότερη η φαμίλια σου, και οι αντιπαλότητες ανάμεσα στις οικογένειες αυτών των χωριών ήταν θρυλικές και μακρόχρονες. Το μεγαλύτερο μέρος της Βάθειας εγκαταλείφθηκε μέσα στον εικοστό αιώνα καθώς η Μάνη άδειαζε, και μια προσπάθεια τη δεκαετία του 1980 να μετατραπεί σε κρατικό ξενοδοχειακό χωριό έμεινε ημιτελής. Σήμερα μια χούφτα πύργοι είναι αναστηλωμένοι και κατοικούνται εποχικά ενώ οι υπόλοιποι στέκουν ανοιχτοί στον ουρανό, με φραγκοσυκιές να φυτρώνουν μέσα από τα πατώματα.

Ιστορία

Η Βάθεια αναφέρεται πρώτη φορά το 1571 από μια βενετική διπλωματική αποστολή ως casale di Vathia· μια ανεπίσημη απογραφή το 1618 την κατέγραψε με 20 εστίες, και η βενετική απογραφή Γκριμάνι του 1700 μέτρησε 212 άτομα σε 54 οικογένειες. Στις 13 Απριλίου 1805 ο περιηγητής Γουίλιαμ Μάρτιν Ληκ πέρασε από εδώ στον δρόμο του προς το ακρωτήριο Ταίναρο, και οι Μανιάτες οδηγοί του τού είπαν ότι το χωριό ήταν χωρισμένο σε δύο αντίπαλες μερίδες εδώ και 40 χρόνια.

Πηγή: αγγλική Βικιπαίδεια, «Vatheia»

Τα σημαντικότερα

Η σιλουέτα των πύργων - καμιά τριανταριά πέτρινοι πύργοι στριμωγμένοι σε μια ράχη.
Τα εσωτερικά χωρίς στέγη - ανοιχτά κελύφη με ορατές σκάλες και τζάκια.
Τα πέτρινα σοκάκια - στενά περάσματα ανάμεσα στις βάσεις των πύργων.
Η θέα στη θάλασσα - η ακτή της Μάνης και ο Μεσσηνιακός κόλπος από κάτω.

Πότε να πας

Άνοιξη και φθινόπωρο για άνετο περπάτημα· το χωριό δεν έχει καθόλου σκιά. Το απογευματινό φως πάνω στην πέτρα είναι ο λόγος που έρχονται οι φωτογράφοι. Οι χειμωνιάτικες φουρτούνες κάνουν την ακτή της Μάνης δραματική.

Πριν πας

Η Βάθεια είναι ερείπιο: πατώματα λείπουν, τοίχοι είναι ασταθείς και το να μπεις μέσα στους πύργους είναι πραγματικά ριψοκίνδυνο. Δεν υπάρχουν υποδομές, ούτε εισιτήριο, ούτε ερμηνεία. Η επίσκεψη είναι σύντομη, μισή ως μία ώρα, εκτός αν περπατήσεις τα γύρω μονοπάτια.