Εθνικός Κήπος Αθηνών

Η βασίλισσα Αμαλία παρήγγειλε τον κήπο το 1838 και λέγεται ότι περνούσε τρεις ώρες τη μέρα πάνω του· ο σχεδιαστής του, ο Γερμανός γεωπόνος Φρίντριχ Σμιτ, έφερε πάνω από 500 είδη, και οι εργασίες περιλάμβαναν τη φύτευση τη λεωφόρο με τις ουασιγκτόνιες που τρέχει ακόμη στη μέση. Δεκαπεντέμισι εκτάρια πυκνής, σκόπιμα μπερδεμένης φύτευσης κάθονται ακριβώς πίσω από τη Βουλή, με λιμνούλες γεμάτες πάπιες και νεροχελώνες, μια μικρή λίμνη με πάπιες, αρχαίους σπονδύλους κιόνων και θραύσματα ψηφιδωτών τοποθετημένα ανάμεσα στα παρτέρια, ένα ηλιακό ρολόι, και ένα βοτανικό μουσείο σε ένα παλιό θερμοκήπιο. Υπάρχει ένας μέτριος ζωολογικός κήπος με κατσίκια και πουλιά που τα παιδιά τον βρίσκουν επαρκή, μια παιδική χαρά, και ένα καφέ κάτω από τα δέντρα. Το Ζάππειο Μέγαρο, ένα εκθεσιακό κτίριο του δέκατου ένατου αιώνα με κυκλική αυλή με κιονοστοιχία, στέκει στη νότια άκρη.

Ιστορία

Η βασίλισσα Αμαλία παρήγγειλε τον Βασιλικό Κήπο το 1838, και ολοκληρώθηκε ως το 1840 σε σχέδιο του Γερμανού γεωπόνου Friedrich Schmidt, που έφερε πάνω από 500 είδη φυτών μαζί με παγόνια, πάπιες και χελώνες, αν και πολλά φυτά δεν άντεξαν το ξηρό κλίμα. Ένα μέρος του πάνω κήπου πίσω από τα παλιά ανάκτορα περιφράχθηκε ως ιδιωτικό καταφύγιο του βασιλιά και της βασίλισσας, και το κοινό έμπαινε τα απογεύματα· κοντά, το 1878, χτίστηκε το Ζάππειο Μέγαρο, σε σχέδια του Θεόφιλου Χάνσεν.

Πηγή: αγγλική Βικιπαίδεια, «National Garden, Athens»

Τι αξίζει να προσέξεις

Η λεωφόρος με τους φοίνικες - οι ουασιγκτόνιες της Αμαλίας που διασχίζουν τον κήπο.
Οι λιμνούλες - νεροχελώνες, πάπιες και σκιερά παγκάκια.
Οι διάσπαρτες αρχαιότητες - σπόνδυλοι κιόνων και ψηφιδωτά ανάμεσα στη φύτευση.
Το Ζάππειο - η αίθουσα με την κιονοστοιχία στη νότια πύλη του κήπου.

Πότε να πας

Οποιονδήποτε μήνα· τον Ιούλιο και τον Αύγουστο αυτός είναι ο μοναδικός κεντρικός χώρος με πραγματική σκιά, πράγμα που η πόλη το εκμεταλλεύεται ανάλογα. Η άνοιξη ανθίζει τα εσπεριδοειδή και τις ζακαράντες. Ο κήπος κλείνει με τη δύση.

Πριν πας

Είναι κήπος αναψυχής του δέκατου ένατου αιώνα παρά βοτανικό επίτευγμα: τα μονοπάτια είναι άτυπα, κάποιες γωνιές παραμελημένες, και ο μικρός ζωολογικός στοιχειώδης. Η σήμανση είναι ελάχιστη και το να χαθείς μέσα είναι μέρος της εμπειρίας.