Yörük göçer mirası

Yörükler, otu izleyip sıcaktan kaçarak kıyı ovalarındaki kışlaklar ile Toroslar'ın yükseğindeki yaz otlakları - yayla - arasında mevsimlik göç eden Anadolu'nun Türk çoban topluluklarıdır. Keçi kılından dokunan kara çadırları, lifler şiştiğinde yağmuru geçirmez ve kuru havada nefes alır, ve onlarla en çok özdeşleşen nesnedir, kadınların yer tezgâhlarında dokuduğu, motifleri aile, koruma ve statü üzerine anlam taşıyan düz dokuma kilimler ile cicimlerle birlikte. Bugün çok az aile tam olarak göç ediyor; yirminci yüzyıl boyunca iskân politikaları, arazi kapanması ve düpedüz ekonomi bunu çoğu için bitirdi, ve ayakta kalan şey kısmidir - kimi haneler yazın hâlâ sürüleri yukarı çıkarır, çok daha fazlası bir yayla evi tutar ve alışkanlıkla ve sıcaktan kaçmak için mevsimine gider. Antalya, Mersin ve Fethiye'deki müzeler çadırlar ve dokumalar tutar, ve yazın yayla şenlikleri müzik, güreş ve yemek getirir.

Gerçekte ne görürsün

• Kara çadırlar - yüksek otlaklarda keçi kılı barınaklar.
• Yer tezgâhları - elle kilim ve cicim dokuma.
• Yaz yaylaları - yükseklikte köyler ve kamplar.
• Yayla şenlikleri - mevsiminde müzik, güreş ve yemek.

Ne zaman gitmeli

Haziran-eylül, aileler otlakta yukarıdayken. Yayla şenlikleri temmuz ve ağustosta kümelenir; tarihler yereldir ve en iyisi en yakın kasabada sorulur.

Dürüst beklentiler

Burası bir cazibe değil, insanların evleri ve çalışan kamplarıdır - ziyaretler konukseverlikle ya da yerel bir tanıştırmayla olur, ve elde kamerayla çıkagelmek o değildir. Tam göçebe göçü büyük ölçüde sona erdi; gördüğün şey bir kalıntıdır.

Yakın çevrede

Antalya, Mersin ve Adana'nın üstündeki Toros yaylaları; o şehirlerdeki etnografya müzeleri malzemeyi tutar.