Alaçatı

Alaçatı bir Rum kasabası olarak büyüdü, ve dokusu o dönemden kalandır: mavi ve leylak boyalı ahşap kepenkli kesme taş evlerden sokaklar, duvarların üstünden sarkan begonviller, arnavut kaldırımı, ve sırt üstünde bir zamanlar yörenin tahılını öğüten taş yel değirmenleri dizisi. Onlarca yıl sessiz bir tarım ve balıkçılık kasabası oldu. 1990'lardan itibaren iki kilometre güneydeki koyun rüzgâr sörfü için neredeyse ideal koşullara sahip olduğu ortaya çıktı - sığ ve düz sulu bir lagün ile istikrarlı bir yaz termali - ve önce okullar, sonra oteller, sonra da butik bir turizm sektörü geldi. Eski kasaba bugün onarılmış taş oteller, lokantalar, kafeler ve tasarım dükkânlarından oluşan yoğun bir yığındır, sezonda son derece güzel ve son derece kalabalıktır. Cumartesi pazarı sebze meyve, ot ve yöreye özgü sakızlı tatlılar için ciddi bir pazardır. Ağustosta pahalı ve omuz omuzadır, mayıs ve ekimdeyse çok iyidir.

Tarihçe

Adı Yunancada tuz anlamına gelen kelimeden gelebilir. Rumlar kasabaya 17. yüzyılda yerleşti ve 1895'te nüfusu 13.845 idi; limanı Agrilia, yani yabani zeytin, bir zamanlar İzmir'in ihracat limanıydı.

Kaynak: İngilizce Vikipedi, "Alaçatı"

Orada neler var

Taş sokaklar - mavi kepenkli evler ve begonviller.
Sırttaki değirmenler - kasabanın üstündeki eski taş yel değirmenleri.
Rüzgâr sörfü koyu - düz sulu lagün ve okulları.
Cumartesi pazarı - sebze meyve, otlar ve sakızlı tatlılar.

Ne zaman gitmeli

Mayıs-haziran ve eylül-ekim, izdiham olmadan rüzgâr için. Temmuz ve ağustos tıklım tıklımdır ve fiyatlar da ona göredir. Kış sakindir ve yarısı kapalıdır.

Bilmekte fayda var

Baştan aşağı soylulaştırılmıştır ve sezonda Türkiye'nin en pahalı küçük kasabalarındandır. Eski kasabanın plajı yoktur, koy birkaç kilometre uzaktadır ve plaj işletmeleri giriş alır. Yazın park etmek zordur.