İznik çinisi ve çini atölyeleri

İznik işi sıradan çömlek değildir. Hamuru çoğunlukla öğütülmüş kuvars ile az miktarda kildir, bu da beyaz ve sert pişer ve sırrı cam gibi tutar, ve on beşinci yüzyılın sonundan itibaren kasabanın fırınları Osmanlı sarayına İstanbul'da, Bursa'da ve Edirne'de cami duvarlarını kaplayan çinileri verdi. Renk düzeni beyaz üstüne kobalt maviden turkuaz ve adaçayı yeşiline, ve nihayet yüzeyden hafifçe kabaran ve o günden beri kimsenin tam olarak yeniden üretemediği o kalın mühür mumu kırmızısına ilerledi. Üretim on yedinci yüzyılda çöktü ve iş Kütahya'ya geçti. İznik'teki atölyeler tekniği 1990'larda yeniden kurmaya başladı ve bugün çinileri eski tarife göre pişiriyor.

Gerçekte ne görürsün

• Çalışan fırınlar - kasabanın çevresinde çininin çizildiği, sırlandığı ve pişirildiği küçük atölyeler.
• Kırmızı - klasik dönemin kabarık mühür mumu kırmızısı, geri kazanılması en zor renk.
• Kuvars hamurlar - çiniyi sıradan toprak işinden ayıran beyaz, cam sertliğinde doku.
• Yerindeki çini panolar - kasabanın eski yapıları, ve bir saat batıdaki Bursa'nın çinili camileri.

Ne zaman gitmeli

İlkbahar ve sonbahar en iyisidir. Göl yolu keyiflidir ve atölyeler olağan saatlerde çalışır. Çoğu, pazar günleri ve dinî bayramlarda kapanan küçük aile işletmeleridir, ve önceden bir telefon sana dükkân tezgâhı yerine bir gösteri kazandırır. Pişirim günleri düzensizdir, dolayısıyla bir fırının açılışını görmek plan değil şans işidir.

Dürüst beklentiler

Ana caddedeki dükkânların çoğu başka yerden gelen ucuz baskı çinileri satar ve onlara İznik der. Gerçek elle boyanmış kuvars işi kat kat pahalıdır, ve neye baktığını sormaya değer. İznik kasabası sessizdir ve iyi yemek yeri bakımından fakirdir. Göl yüzmeye değil, tortuludur, ve Bursa'dan gelen yol kamyonların arkasında ağır ilerler.

Yakın çevrede

Göl kıyısı, kasabanın eski surları ve kapıları, ve batıda Bursa'nın çinili camileri.