เซปักตะกร้อ

กีฬานี้ใช้ลูกที่สานจากหวายหรือทำจากพลาสติกสังเคราะห์ขนาดราว 12 เซนติเมตร ผู้เล่นสัมผัสลูกได้ด้วยเท้า เข่า อก และศีรษะ แต่ไม่ใช่มือหรือแขน ฝ่ายละสามคนข้ามตาข่ายที่ความสูงเท่าแบดมินตัน มันปรากฏในบันทึกของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ย้อนไปหลายศตวรรษในฐานะเกมวงกลม คือการเลี้ยงลูกไม่ให้ตกร่วมกัน และแบบแข่งขันข้ามตาข่ายถูกวางกติกาในกลางศตวรรษที่ 20 โดยไทยกับมาเลเซียต่างเป็นหัวใจของการพัฒนา และไทยก็ครองการแข่งขันระดับนานาชาติมาตั้งแต่นั้น สิ่งที่ทำให้คุ้มกับการดูคือการฟาดลูก ผู้เล่นฝ่ายรุกกระโดดแล้วฟาดลูกลงด้วยเท้าเหนือระดับศีรษะ มักในท่ากรรไกรกลับหลังเต็มรูปแบบ ซึ่งเป็นสิ่งที่สะดุดตาที่สุดในกีฬานี้ เกมไม่เป็นทางการเกิดขึ้นบนพื้นราบที่ไหนก็ได้ ทั้งลานจอดรถ ลานโรงเรียน และริมถนน บ่อยที่สุดในช่วงบ่ายแก่ และการยืนดูก็ไม่เสียอะไร

จุดที่น่าสังเกต

• ลูกหวาย - ขนาดราว 12 เซนติเมตร สานหรือขึ้นรูปจากพลาสติก
• การฟาดเหนือศีรษะ - ลูกเตะกลับหลังเหนือระดับหัวที่นิยามกีฬานี้
• เกมสามคนข้ามตาข่าย - รูปแบบแข่งขันที่วางกติกาไว้
• สนามไม่เป็นทางการ - เล่นบนพื้นราบที่ไหนก็ได้ บ่อยที่สุดตอนบ่ายแก่

ช่วงเวลาที่ควรไป

ได้ทุกเวลา บ่ายแก่คือช่วงที่เกมไม่เป็นทางการเกิดขึ้น การแข่งขันจัดที่สนามกีฬาและในงานเทศกาล และทีมชาติไทยก็ลงแข่งระดับนานาชาติ

ข้อมูลที่เป็นประโยชน์

เกมไม่เป็นทางการไม่มีตารางและไม่มีการประกาศ คุณเจอมันจากการเดินผ่าน โปรแกรมการแข่งขันประกาศเป็นภาษาไทย การยืนดูเกมข้างถนนเป็นเรื่องปกติและได้รับการต้อนรับ ส่วนการเข้าไปเล่นด้วยโดยทั่วไปไม่ใช่ ถ้าไม่ได้รับเชิญ

บริเวณใกล้เคียง

เล่นกันทุกเมืองในประเทศ บนพื้นราบที่ว่างอยู่