เชียงคาน

เชียงคานเป็นถนนยาวสายเดียวของตึกแถวไม้สองชั้นที่ทอดขนานกับแม่น้ำโขงทางเหนือของจังหวัดเลย โดยมีลาวอยู่อีกฝั่ง อาคารคือทรัพย์สินของเมือง ทั้งไม้สัก หลังคากระเบื้อง ชั้นบนมีบานเกล็ด และชั้นล่างเปิดโล่ง และตั้งแต่ช่วงปี 2000 อาคารจำนวนมากถูกปรับเป็นเกสต์เฮาส์ ร้านกาแฟ และร้านค้า เปลี่ยนเมืองริมน้ำที่เงียบให้กลายเป็นจุดหมายหลักของนักท่องเที่ยวในประเทศแห่งหนึ่งของภาคอีสาน สองสิ่งที่กำหนดจังหวะการมาพัก ตอนเย็นถนนปิดรถและกลายเป็นถนนคนเดิน ก่อนฟ้าสาง พระจากวัดในเมืองเดินบิณฑบาตตามถนน และคนในพื้นที่กับผู้มาเยือนคุกเข่าถวายข้าวเหนียว ซึ่งเป็นวัตรประจำวันจริงที่กลายเป็นสิ่งที่ผู้มาเยือนถ่ายภาพด้วย หน้าหนาวมีหมอกบนแม่น้ำและเมืองเต็ม วันหยุดสุดสัปดาห์คนแน่นและที่พักเต็ม นอกฤดูที่นี่เงียบและหลายแห่งปิด

ประวัติ

เชียงคานก่อตั้งขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 โดยชาวบ้านลาวที่ข้ามแม่น้ำโขงมาหลังจากฝรั่งเศสเข้ายึดลาวเป็นอาณานิคม และต่อมามีผู้อพยพจากเวียดนามและจีนตามมา ทำเลริมแม่น้ำทำให้ที่นี่เป็นเมืองการค้า ซึ่งผู้คนจากทั้งสองฝั่งแลกเปลี่ยนสินค้า วัฒนธรรม และภาษากัน

ที่มา: วิกิพีเดียภาษาอังกฤษ, “Chiang Khan district”

จุดที่น่าสังเกต

• ถนนไม้ - ตึกแถวไม้สักสองชั้นเลียบแม่น้ำ
• การตักบาตรเช้ามืด - พระเดินตามถนนและมีการถวายข้าวเหนียว
• ถนนคนเดินตอนเย็น - ถนนที่ปิดรถหลังค่ำ
• แม่น้ำโขง - แม่น้ำและฝั่งลาวที่อยู่ตรงข้าม

ช่วงเวลาที่ควรไป

พฤศจิกายนถึงกุมภาพันธ์สำหรับหน้าหนาวและหมอกบนแม่น้ำ ซึ่งเป็นช่วงที่คนแน่นที่สุดและที่พักเต็มด้วย วันธรรมดาเงียบกว่าวันหยุดสุดสัปดาห์

ก่อนออกเดินทาง

การตักบาตรเป็นวัตรทางศาสนา ควรคุกเข่าหรือยืนถอยออกมา ไม่ขวางทางพระ และไม่ถ่ายภาพจ่อใบหน้า ที่นี่กลายเป็นเชิงพาณิชย์มากตั้งแต่ช่วงปี 2000 หน้าหนาวคนแน่นมาก ส่วนนอกฤดูเงียบและปิดไปครึ่งหนึ่ง

บริเวณใกล้เคียง

ภูเรือและตัวเมืองเลยอยู่ทางใต้ ส่วนแม่น้ำโขงไหลไปทางตะวันออกสู่หนองคาย