Suwalski Park Krajobrazowy

Ten zakątek Polski lód ukształtował ostrzej niż niemal wszędzie indziej w kraju. Zamiast płaskiej równiny, której ludzie się spodziewają, grunt wznosi się w strome okrągłe wzgórza z jeziorami wrzuconymi między nie, a drogi biegną grzbietami dającymi dalekie widoki na pola, wodę i lasy. To pierwszy park krajobrazowy założony w Polsce, w 1976 roku, na około sześćdziesięciu trzech kilometrach kwadratowych, a jego atrakcyjnością jest cały teren, a nie jakikolwiek pojedynczy obiekt. Leży w nim jezioro Hańcza, najgłębsze w kraju, ponad sto metrów, a stożkowate wzgórze Cisowa Góra jest miejscowym punktem orientacyjnym, małym, ale tak regularnym w kształcie, że wyróżnia się z odległości wielu kilometrów.

Tło

Suwalski Park Krajobrazowy to obszar chroniony w północno-wschodniej Polsce, utworzony w 1976 roku. Leży w powiecie suwalskim w województwie podlaskim, na terenie gmin Jeleniewo, Przerośl, Rutka-Tartak i Wiżajny. Około 60% parku to grunty orne, 24% lasy i zadrzewienia, 10% wody, 4% bagna, a 2% inne grunty. W jego granicach leżą trzy rezerwaty przyrody.

Źródło: angielska Wikipedia, „Suwałki Landscape Park”

Co tam jest

• Punkty widokowe w Smolnikach - przydrożne platformy z widokiem na łańcuch jezior wśród zaokrąglonych wzgórz polodowcowych.
• Jezioro Hańcza - najgłębsze jezioro w Polsce, zimne i czyste, ze stromym brzegiem.
• Cisowa Góra - zgrabne stożkowate wzgórze wyrastające wprost z pól, do wejścia w kilka minut.
• Grodzisko w Szurpiłach - odosobnione wzgórze nad jeziorem, na którym stał wczesny gród, dziś zarośnięte trawą.

Kiedy jechać

Późna wiosna i wczesna jesień dają najczystsze powietrze i najmocniejsze barwy pól. Latem jest ciepło, a w jeziorach da się pływać, choć woda w Hańczy w głębi pozostaje zimna przez cały rok. Zima jest tu surowa, region często notuje najniższe temperatury w kraju, ale ośnieżone wzgórza dobrze wychodzą na zdjęciach, jeśli jest się przygotowanym.

Praktyczne uwagi

Nie ma tu nic zbudowanego do zwiedzania ani żadnej biletowanej atrakcji, co rozczarowuje przyjeżdżających po zabytki. Odległości między punktami widokowymi są krótkie, ale komunikacja publiczna praktycznie nie istnieje, więc bez auta jest trudno. Wiatr na grzbietach wieje bez przerwy, zaplecze ogranicza się do kilku wsi, a przy złej pogodzie cały krajobraz spłaszcza się w szarość.

W okolicy

Jezioro Wigry i tamtejszy klasztor leżą pół godziny na południe, a kraina Kanału Augustowskiego jeszcze dalej.