Jezioro Solińskie

Solina to jezioro sztuczne, powstałe po spiętrzeniu Sanu w latach sześćdziesiątych, i mieści więcej wody niż jakikolwiek inny zbiornik w Polsce. Sama ściana zapory jest głównym punktem programu: ponad osiemdziesiąt metrów wysokości, z ciągiem po koronie, który z jednej strony patrzy w dół na betonową ścianę, a z drugiej na rozgałęzione zielone jezioro. Linia brzegowa idzie za dawnymi dolinami, więc woda rozchodzi się palcami między zalesionymi grzbietami i wygląda naturalniej, niż sugeruje jej pochodzenie. Polańczyk na zachodnim brzegu jest głównym kurortem, z pasem hoteli uzdrowiskowych, pomostami i przewoźnikami organizującymi rejsy po zatokach.

Co naprawdę zobaczysz

• Korona zapory - publiczny ciąg górą, z urwiskiem po jednej stronie i zbiornikiem po drugiej.
• Rejsy statkiem - godzinne pętle z Polańczyka i Soliny, wprowadzające w zalesione ramiona jeziora.
• Jezioro Myczkowieckie - mniejszy zbiornik tuż poniżej, spokojniejszy i dobry na spacer brzegiem.
• Punkty widokowe nad jeziorem - drogi nad zachodnim brzegiem dają standardowy przegląd rozgałęzionej wody.

Kiedy jechać

Lipiec i sierpień to miesiące kąpieli i pływania, a zarazem najbardziej zatłoczone, z koroną zapory pełną ludzi przez całe popołudnie. Czerwiec i wrzesień mają ciepłe dni, czynne statki i dużo łatwiejsze parkowanie. Poziom wody bywa okresowo obniżany, co odsłania błotniste obrzeża, więc wczesne lato zwykle wygląda lepiej niż późna jesień.

Szczere oczekiwania

Dojście do zapory obstawione jest straganami z pamiątkami, dmuchanymi zabawkami i fast foodem i przypomina raczej wesołe miasteczko niż miejsce w przyrodzie. W sierpniu parkingi zapełniają się wcześnie, a ceny w Polańczyku są wysokie. Woda jest zimna, skutery wodne hałasują na otwartych plosach, a jeśli zbiornik obniżono, linia brzegowa to goły pas błota i kamieni.

W okolicy

Bieszczadzkie połoniny zaczynają się niecałą godzinę na wschód, a Sanok z dużym skansenem leży na północ.