Ruchome wydmy słowińskie

Na zachód od Łeby wybrzeże zamienia się w coś, co w ogóle nie wygląda po polsku: pole sypkiego piasku dość wysokiego, żeby zasypać sosnowy las za nim. Wydmy uformowały się tam, gdzie Bałtyk przerzucił piasek przez mierzeję zamykającą jezioro Łebsko, a wiatr wciąż przesuwa największy wał kilka metrów w głąb lądu co roku, zabijając po drodze drzewa. Auta zatrzymują się przy bramie w Rąbce, więc ostatni odcinek pokonuje się pieszo, rowerem albo jednym z meleksów. Dojście jest płaskie i piaszczyste, z grubsza osiem kilometrów tam i z powrotem, i kończy się na grzbiecie z otwartym morzem po jednej stronie i jeziorem po drugiej.

Co naprawdę zobaczysz

• Wydma Łącka - najwyższy z wędrujących wałów, nagi piasek z linią lasu połykaną u jego stóp.
• Jezioro Łebsko - płytka laguna za mierzeją, widziana z grzbietu i obrzeżona szerokimi trzcinowiskami.
• Martwe sosny - wybielone pnie stojące tam, gdzie piasek już się przetoczył.
• Plaża - szeroki, w większości pusty pas bałtyckiego piasku, na który da się zejść z wydmy i wrócić nim na wschód.

Kiedy jechać

Od czerwca do sierpnia jest najcieplej, ale Łeba jest wtedy pełna polskich wczasowiczów. Koniec maja i wrzesień dają ten sam spacer przy ułamku ludzi i łatwiejszym parkowaniu. Najlepszy jest poranek albo dwie ostatnie godziny dnia, kiedy piasek przestaje razić, a wały rzucają cienie. Wiatr ma tu większe znaczenie niż temperatura.

Szczere oczekiwania

Na dojściu nie ma cienia, a na wydmach nie ma go w ogóle, a chodzenie po suchym piasku jest powolne i męczące. W lipcu kolejka do meleksów i parkingi w Łebie są równie uciążliwe, a ceny parkowania ustawiono pod szczyt sezonu. Morze pozostaje zimne, często około osiemnastu stopni, a silny wiatr pędzi piasek na tyle mocno, że szczypie.

W okolicy

Plaża i port w Łebie leżą w zasięgu krótkiego przejazdu na wschód, a muzeum dawnej wsi rybackiej w Klukach po drugiej stronie jeziora.