Łysa Góra i gołoborza

Góry Świętokrzyskie należą do najstarszych w Europie i zostały zdarte do zalesionych grzbietów o wysokości kilkuset metrów, i dlatego wejście na Łysą Górę wydaje się łagodne, dopóki drzewa się nie rozstąpią. Szczyt niesie gołoborza, pola luźnych bloków kwarcytu pozostawione dawno temu przez wietrzenie mrozowe, bez gleby i niemal bez roślinności. Nad jedno z pól wychodzi drewniana platforma, dzięki czemu skalę widać bez wchodzenia na kamienie. Resztę grzbietu pokrywa jodłowo-bukowy las chroniony jako rdzeń parku narodowego, ciemny i wilgotny nawet latem.

Co tam jest

• Gołoborza - otwarte stoki nagich bloków kwarcytu z platformą widokową wysuniętą nad nimi.
• Las szczytowy - wysoka jodła i buk rosnące na grzbiecie, chronione i zostawione, by padały tam, gdzie umierają.
• Zespół klasztorny - dawne budynki klasztoru zajmujące szczyt, z wieżą widoczną ze szlaku.
• Droga królewska - historyczna trasa wyłożona kamieniem, wspinająca się z Nowej Słupi na górę.

Kiedy jechać

Kwiecień-październik obejmuje sezon, przy czym maj i październik są najprzyjemniejsze do chodzenia pod drzewami. Latem w lesie jest parno, a parking przy szlaku zapełnia się w weekendy. Kamienie są zdradliwe, gdy są mokre albo oblodzone, więc unikaj dnia po ulewie. Powszednie poranki bywają nawet w sezonie prawie puste.

Zanim pojedziesz

To raczej wzgórza niż góry i widoku prawie nie ma poza platformą, co rozczarowuje oczekujących panoramy. Park pobiera opłatę za wstęp na szlak, co część odwiedzających zaskakuje. Ścieżka jest kamienista i miejscami niewygodna, w weekendy jest tłoczno od wycieczek szkolnych, a budynki na szczycie są osobno biletowane i nie zawsze w pełni dostępne.

W okolicy

Kielce i jaskinia Raj są w zasięgu godziny, a grzbiet ciągnie się na zachód w stronę Łysicy, najwyższego punktu pasma.