Jezioro Łuknajno

Łuknajno to płytkie jezioro polodowcowe w Krainie Wielkich Jezior Mazurskich o powierzchni 680 ha, długości 3,3 km i szerokości 2,9 km, o średniej głębokości zaledwie 0,6 m i maksymalnej 3 m. Ma prawie okrągły kształt, bo zajmuje zagłębienie po wytopieniu się brył martwego lodu, leży wśród rozległych łąk i bagien i łączy się kanałem długości 500 m ze Śniardwami, największym jeziorem Polski; nazwa pochodzi od bałtyjskiego słowa lukne, czyli grzybienie. Ramienice, rdestnice i wywłóczniki pokrywają 77% dna, a podtopione brzegi, zarośnięte trzcinowiskami i podmokłymi łąkami, są niedostępne - to, wraz z obfitością roślin i ryb, sprawia, że żyje tu tak wiele ptaków. Co roku gniazduje tu od kilkunastu do kilkudziesięciu par łabędzi niemych, a na pierzenie przybywa ich około 2 tys., gniazduje 105-115 par łysek, a podczas wędrówek przebywa ich około 17 tys.; z uwagi na obfitość ryb częstymi gośćmi są bieliki, rybołowy, kanie rdzawe, kormorany i rybitwy czarne. Jezioro jest chronione od 1937 roku, a od 1977 roku jest obszarem Ramsar i rezerwatem biosfery UNESCO, dziś częścią Rezerwatu Biosfery Jeziora Mazurskie; obowiązuje tu zakaz wędkowania i żeglugi.

Tło

Łuknajno, po niemiecku Lucknainer See, to jezioro w województwie warmińsko-mazurskim w północno-wschodniej Polsce, jedno z jezior mazurskich, chronione jako rezerwat przyrody, z leśniczówką przy północnym brzegu. Ma 6,8 km² powierzchni i najwyżej 3 m głębokości, a 77% dna pokrywają ramienice, rdestnice i wywłóczniki. Od 1977 roku jest rezerwatem biosfery UNESCO i obszarem Ramsar, bo gniazduje tu wiele ptaków wodnych, od perkozów i chruścieli po bieliki, rybołowy i rybitwy czarne. Najbardziej znane są łabędzie nieme: na pierzenie zbiera się ich tu do 2000.

Źródło: angielska Wikipedia, „Łuknajno”

Najciekawsze

• Łabędzie nieme - na pierzenie przybywa ich około 2 tys., a co roku gniazduje od kilkunastu do kilkudziesięciu par.
• Bardzo płytkie jezioro - średnio 0,6 m i najwyżej 3 m głębokości, z roślinnością podwodną na 77% dna.
• Rezerwat biosfery z 1977 roku - wpisany przez UNESCO i na listę Ramsar ze względu na znaczenie dla lęgów ptaków wodnych.
• Urwitałt - wieś na południowo-wschodnim brzegu, w której jedynym zamieszkałym obiektem jest stacja terenowa Uniwersytetu Warszawskiego.

Kiedy jechać

Oprócz najbardziej znanych gatunków doliczono się tu około 175 gatunków ptactwa błotnego i wodnego: 95 to ptaki lęgowe, a pozostałe 80 to ptaki przelotne, które korzystają z pożywienia podczas przelotu, lub zimujące nad jeziorem. Hełmiatki zbierają się jesienią w stada liczące od kilkudziesięciu do kilkuset osobników, a maksymalną koncentrację, około 900 sztuk, zaobserwowano 15 września 1983 roku.

Praktyczne uwagi

Na jeziorze obowiązuje zakaz wędkowania i żeglugi, a podtopione, zarośnięte trzcinami brzegi są niedostępne: zachodni brzeg jest płaski i zabagniony, północny i północno-wschodni - lekko pagórkowaty.

W okolicy

W linii prostej Urwitałt leży około 1 km na południe-południowy wschód, Mikołajki około 4 km na zachód-południowy zachód, a Ruciane-Nida około 19 km na południe-południowy zachód; zaraz za kanałem zaczynają się Śniardwy, największe jezioro Polski.