Puszcza Kampinoska

Kampinos jest w Europie nietypowy, bo przylega wprost do stolicy: z zachodnich dzielnic Warszawy można wejść do parku narodowego liczącego blisko czterysta kilometrów kwadratowych. Jego krajobraz pochodzi ze starego koryta Wisły, z przemiennymi pasami śródlądowych wydm porośniętych sosną i mokrymi, nisko położonymi bagnami oraz olsami między nimi. Przecina go kilkaset kilometrów znakowanych szlaków i tras rowerowych, w większości płaskich i piaszczystych. Żyją tu łosie w przyzwoitej liczbie, a także bobry i mnóstwo ptaków, a rozmiar parku sprawia, że da się chodzić godzinami, nie spotykając nikogo.

Co naprawdę zobaczysz

• Śródlądowe wydmy - długie piaszczyste grzbiety pod sosną, najsuchszy i najlepiej przechodni grunt w parku.
• Pasy bagien - mokre strefy olsu i turzycowisk pokonywane po kładkach i groblach między wydmami.
• Łosie i bobry - stałe populacje, najłatwiej spotykane wcześnie albo późno przy mokrych skrajach.
• Sieć szlaków - setki kilometrów znakowanych tras pieszych i rowerowych odchodzących od wejść.

Kiedy jechać

Kwiecień i maj, zanim liście się zamkną, gdy bagna są jeszcze mokre, a ptaki aktywne, albo wrzesień i październik dla suchego gruntu i kolorów. Letnie weekendy przynoszą ciężki ruch jednodniowy z Warszawy do najbliższych wejść. Wczesny ranek jest najlepszy dla zwierząt. Zimą chodzi się łatwo po zmarzniętym gruncie, a park jest niemal pusty.

Szczere oczekiwania

Jest płaski, a długie odcinki sosny na piasku wyglądają przez kilometry tak samo, więc nagradza cierpliwość, a nie zwiedzanie. Chodzenie po luźnym piasku męczy bardziej, niż sugeruje dystans. Kleszcze i komary są realnym problemem od wiosny, część bagiennych odcinków zalewa w mokre lata, a spotkanie łosia jest dalekie od pewnego.

W okolicy

Warszawa jest tuż za progiem, a Żelazowa Wola z parkiem leży zaraz za zachodnim skrajem puszczy.