Katedra w Gnieźnie

Gniezno było siedzibą pierwszego polskiego arcybiskupstwa, założonego w roku 1000, a gotycka ceglana katedra, która tam dziś stoi, przykrywa pozostałości wcześniejszych kościołów pod sobą. W kruchcie południowej wiszą Drzwi Gnieźnieńskie, dwa skrzydła z brązu odlane około 1175 roku i podzielone na osiemnaście płaskorzeźbionych kwater opowiadających życie świętego Wojciecha, którego szczątki spoczywają pod srebrnym relikwiarzem niesionym na kolumnach w nawie. Drzwi są najlepszą romańską pracą w brązie w kraju i każde skrzydło odlano w jednym kawałku. Pod posadzką biegnie oświetlona podziemna trasa przez fundamenty kościołów, które były wcześniej.

Co naprawdę zobaczysz

• Drzwi z brązu - osiemnaście romańskich kwater płaskorzeźbionych, odlanych około 1175 roku, w kruchcie południowej.
• Srebrny relikwiarz - siedemnastowieczna trumna świętego Wojciecha wsparta na aniołach w nawie.
• Trasa podziemna - fundamenty i fragmenty wcześniejszych kościołów pod posadzką.
• Wejście na wieżę - schody na dachy miasta, które kiedyś koronowało królów.

Kiedy jechać

Najlepsze są powszednie poranki poza godzinami nabożeństw, bo katedra jest czynnym kościołem, a zwiedzanie ustaje w czasie mszy. Od kwietnia do października krypta i wieża są otwarte dłużej. Drzwi są podświetlone, ale kruchta jest mroczna, więc jasny dzień pomaga. Początek maja przynosi pielgrzymki, procesje i znacznie pełniejszy kościół.

Szczere oczekiwania

Gniezno jest małym miastem prowincjonalnym i nie ma tu wiele więcej, by wypełnić cały dzień. Wnętrze katedry jest surowe i w dużej mierze odbudowane po pożarze i zniszczeniach wojennych, więc drzwi i relikwiarz wykonują większość pracy. Opisy są skromne i często tylko po polsku. Trasa podziemna jest krótka i chłodna, a miejscami niska.

W okolicy

Zrekonstruowana osada z epoki żelaza w Biskupinie i kościół na ostrowie lednickim leżą na tej samej trasie.