Bazylika Mariacka w Gdańsku

Bazylikę Mariacką budowano z grubsza półtora wieku i ukończono w szesnastym wieku jako jeden z największych ceglanych kościołów gdziekolwiek, dość duży, żeby pomieścić tłum liczony w tysiącach. Wnętrze jest bielone i doświetlone zwykłym szkłem, więc efektem jest jasna przestrzeń pod sklepieniem sieciowym, a nie kolor, a wyposażenie odcina się na tym tle. Zegar astronomiczny w północnym transepcie, zbudowany w piętnastym wieku, ma jakieś czternaście metrów wysokości i niesie kalendarz, planety oraz korowód figur. Wejście na wieżę to ponad czterysta stopni, w większości ceglanych, a potem drewnianych, kończących się płaskim tarasem ponad dachami.

Historia

Według tradycji drewniany kościół stał tu już w 1243 roku, zbudowany przez księcia pomorskiego Świętopełka II. Kamień węgielny pod ceglany kościół położono 25 marca 1343 roku, a w 1379 roku architekt Heinrich Ungeradin rozpoczął budowę obecnej świątyni, której wschodnią część ukończono do 1447 roku; kościół ukończono w 1502 roku, pierwsze luterańskie kazanie wygłoszono tu w 1529 roku, a w latach 1536-1572 odprawiano w nim nabożeństwa katolickie i luterańskie obok siebie.

Źródło: angielska Wikipedia, „St. Mary's Church, Gdańsk”

Co tam jest

• Zegar astronomiczny - piętnastowieczny mechanizm sięgający w górę, z kalendarzem i ruchomymi figurami.
• Sklepienie sieciowe - jasny żebrowy strop biegnący przez całą długość nawy.
• Wejście na wieżę - ponad czterysta stopni na płaski taras ze starówką i dźwigami w dole.
• Kopia Sądu Ostatecznego - kopia tryptyku Memlinga, oryginał w Muzeum Narodowym w Gdańsku.

Kiedy jechać

Maj-wrzesień na wieżę, którą zamyka się przy złej pogodzie i silnym wietrze. Poranki są spokojniejsze, a kościół zamyka się dla zwiedzających podczas nabożeństw i w niedzielne przedpołudnia. Letnie popołudnia przynoszą grupy z wycieczkowców i kolejkę na schodach wieży, miejscami przechodnich pojedynczo. We wnętrzu jest zimno i nawet w lipcu potrzebna jest warstwa ubrania.

Praktyczne uwagi

Wnętrze jest surowe w porównaniu z kościołami gdzie indziej w Europie, bo wiele przepadło, a wiele z tego, co stoi, to restauracja z lat po 1945. Wejście na wieżę jest długie, duszne i wąskie, bez windy i z ograniczoną możliwością mijania, a szczyt jest ogrodzony siatką, która przeszkadza w zdjęciach. Dni z wycieczkowcami zatłaczają całe Główne Miasto.

W okolicy

Długi Targ, nabrzeże Motławy z wielkim drewnianym żurawiem i sklepy z bursztynem przy ulicy Mariackiej.