Dolina Bugu

Bug płynie około ośmiuset kilometrów, a na dolnym polskim biegu nigdy nie został w istotnym stopniu wyprostowany, pogłębiony ani obwałowany - co czyni go jedną z niewielu dużych rzek Europy, które wciąż robią to, co rzeki robią: meandrują swobodnie po terasie zalewowej szerokiej na kilka kilometrów, przecinają nowe koryta, porzucają stare jako starorzecza, budują łachy i podcinają skarpy, i co roku wylewają. Efektem przyrodniczym jest korytarz o ogromnej wartości, z ptakami gniazdującymi na łachach, w tym rybitwą białoczelną i brodźcem piskliwym, z bobrem i wydrą, i jedną z ważniejszych ostoi ptasich w kraju. Wzdłuż niego leżą małe miasta o mieszanym dziedzictwie - Drohiczyn z kościołami na skarpie, drewniane wsie, parafie prawosławne i katolickie obok siebie - a za nimi podlaskie przestrzenie. To rzeka kajakowa i trasa powolnej jazdy, i ruchu turystycznego niesie bardzo mało.

Najciekawsze

• Nieuregulowana rzeka - meandrująca, przecinająca i porzucająca koryta tak, jak rzeki kiedyś robiły.
• Łachy i starorzecza - formy, które buduje wolna rzeka, z gniazdującymi na nich ptakami.
• Miasta na skarpie - Drohiczyn i inne ponad terasą, z mieszanymi tradycjami kościelnymi.
• Bardzo mało turystyki - długi cichy korytarz wzdłuż wschodniej granicy.

Kiedy jechać

Kwiecień-czerwiec i wrzesień. Dwa-trzy dni.

Praktyczne uwagi

Dostęp do wody jest ograniczony, a drogi miejscami biegną spory kawałek od niej. Komary na terasie są latem dotkliwe. To rzeka graniczna z miejscową obecnością służb; miej dokumenty przy sobie. Usług wzdłuż niej jest niewiele.

W okolicy

Drohiczyn i Podlasie leżą na północny wschód; Warszawa na zachód.