Pustynia Błędowska

Piaski błędowskie leżą na płaskowyżu między Olkuszem a Zawierciem, to pas otwartych wydm i gołego piasku pozostały po osadach lodowcowych, później utrzymywany w stanie odsłoniętym przez stulecia wyrębu drewna dla miejscowych kopalń i hut. Kiedy drzew przestano wycinać, piasek zaczął zarastać, i duża część pierwotnego obszaru to dziś zarośla i młoda sosna, więc prace ochronne polegają na usuwaniu roślinności, by utrzymać otwarty grunt. To, co zostało, jest naprawdę osobliwe jak na Europę Środkową: blade wydmy, płytki strumień przecinający je w poprzek i horyzont z lasu. Zwykłe podejście prowadzi od Kluczy, gdzie drewniana platforma na wzniesieniu daje widok z góry.

Co naprawdę zobaczysz

• Platforma Czubatka - drewniana konstrukcja widokowa na północnym wzniesieniu, patrząca przez otwarty piasek.
• Otwarte wydmy - niskie grzbiety bladego piasku z zmarszczkami po wietrze i rzadkimi kępami trawy.
• Strumień Biała Przemsza - płytki ciek płynący przez piaski i dalej w lasy.
• Nacierająca sosna - młode drzewa i zarośla wchodzące od brzegów, co pokazuje, dlaczego teren wymaga zabiegów.

Kiedy jechać

Wiosna i jesień są najwygodniejsze, bo cienia nie ma tu w ogóle, a letnie popołudnia są tu bezlitosne. Wczesny ranek i ostatnia godzina światła dają boczny kąt, przy którym wydmy naprawdę się rysują. Po deszczu piasek ciemnieje i twardnieje, co ułatwia chodzenie, ale mniej wychodzi na zdjęciach. Zimowe wizyty są surowe i puste.

Szczere oczekiwania

To w żadnym realnym sensie nie jest pustynia: obszar ma kilka kilometrów w poprzek, otacza go las i przemysł, a zarośla odbierają duże jego części. Część terenu jest zamknięta dla publiczności i ogrodzona. Nie ma cienia, wody ani żadnego zaplecza, chodzenie po głębokim piasku jest powolne, a wielu odwiedzających wyjeżdża z poczuciem, że nazwa obiecała za dużo.

W okolicy

Olkusz jest kwadrans drogi, a wapienne ostańce i ruiny zamków Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej ciągną się na wschód.