Puszcza Białowieska

Białowieża to ostatnia wielka pozostałość puszczy pierwotnej, która niegdyś pokrywała niż europejski, las UNESCO rozciągający się po obu stronach granicy polsko-białoruskiej, gdzie stare dęby i graby rosną nietknięte, a powalone olbrzymy gniją, wracając do ziemi. Jest ostoją żubra europejskiego, najcięższego lądowego zwierzęcia kontynentu, tutaj przywróconego znad krawędzi.

Historia

Las tego rodzaju porastał niegdyś całą północno-wschodnią Europę, a do mniej więcej XIV wieku jedyną drogą przez niego były rzeki. W XIV wieku nadano ograniczone prawa łowieckie, w XV wieku puszcza stała się własnością wielkiego księcia Jagiełły, który w drewnianym dworze w Białowieży schronił się przed zarazą w 1426 roku, a żubry chroniono co najmniej od 1518 roku; dokument z 1553 roku karał kłusownictwo na żubra śmiercią, a nowy królewski dwór myśliwski dał nazwę - biała wieża - całej puszczy. Po trzecim rozbiorze Polski w 1795 roku puszcza przeszła do Rosji i została rozdana rosyjskim generałom, ochrona upadła, a liczba żubrów spadła poniżej 200, dopóki Aleksander I nie przywrócił jej w 1802 roku i do 1830 roku liczba ta nie wzrosła do 772. Dziś w puszczy żyje ponad 800 żubrów, a w czerwcu 2014 roku obiekt światowego dziedzictwa rozszerzono tak, by objął jako całość części polską i białoruską.

Źródło: angielska Wikipedia, „Białowieża Forest”

Co tam jest

• Żubr europejski - dziki żubr, widziany w rezerwacie albo w zagrodzie pokazowej.
• Rezerwat ścisły - nietknięta puszcza pierwotna, do której wchodzi się wyłącznie z przewodnikiem.
• Stare drzewa - olbrzymie dęby i naturalny cykl lasu.
• Rezerwat pokazowy - zagroda, w której da się zobaczyć żubry i inne zwierzęta.

Kiedy jechać

Od wiosny do jesieni dla lasu i ptaków; zima zwiększa szansę na zobaczenie dzikich żubrów, które przychodzą do miejsc dokarmiania. Do rezerwatu ścisłego wchodzi się wyłącznie na wycieczce z przewodnikiem.

Zanim pojedziesz

Do rdzenia, czyli rezerwatu ścisłego, można wejść tylko z licencjonowanym przewodnikiem, pieszo, o wyznaczonych porach. Zobaczenie dzikiego żubra wymaga szczęścia, choć zagroda pokazowa daje widok niemal pewny. To odległe miejsce: dojazd z Warszawy zajmuje około trzech godzin w jedną stronę, a w pobliżu niewiele więcej, więc sprawdza się jako nocleg, nie jako wypad na jeden dzień.

W okolicy

Podlasie i jego drewniane wsie leżą wokół; Warszawa jest jakieś trzy godziny na zachód.