Het Drents Museum

Drenthe is veenland, en veen bewaart. Turfstekers die in de venen werkten stuitten op lichamen die het zure water tot op haar en huid had bewaard, en verschillende daarvan liggen hier, waaronder het Meisje van Yde, in 1897 gevonden en nog herkenbaar als gezicht. In een andere vitrine ligt de kano van Pesse, een uitgeholde grenenstam die met koolstofdatering rond achtduizend jaar voor onze jaartelling is geplaatst en gewoonlijk wordt beschreven als de oudste boot die waar ook is gevonden. Daaromheen liggen vondsten uit de hunebedden, de megalithische graven die over de provincie verspreid liggen. Het museum betrekt een groep oude provinciale gebouwen met een moderne zaal die eronder is uitgegraven.

Wat je echt ziet

• De veenlijken - door veen bewaard, sober tentoongesteld en zonder veel verzachting.
• De kano van Pesse - een uitgeholde boomstamboot uit het mesolithicum, en onopvallend om te zien.
• De hunebedvondsten - aardewerk en gereedschap uit de Drentse megalithische graven.
• De gebouwen zelf - oude provinciale kantoren, verbonden met een ondergrondse tentoonstellingszaal.

Wanneer je moet gaan

Het hele jaar en volledig binnen, dus het werkt als de regenhelft van een dag waarin je buiten hunebedden bekijkt. Doordeweekse ochtenden zijn bijna leeg. In de ondergrondse zaal komen grote reizende tentoonstellingen, en dat zijn de drukste momenten en de enige waarop vooraf boeken loont.

Eerlijke verwachtingen

Het is een klein provinciaal museum en twee uur dekt het ruim. De veenlijken zijn werkelijk grimmig en niet iets om kleine kinderen zonder waarschuwing langs te leiden. Sommige teksten zijn in het Nederlands veel uitgebreider dan in het Engels. Assen zelf heeft weinig anders, dus het museum moet de reis op eigen kracht rechtvaardigen.

In de buurt

De hunebedden liggen ten noorden en oosten van Assen verspreid, het best per fiets bereikbaar.