پل طبیعت

پل طبیعت در ۱۳۹۳ گشوده شد، به طراحی لیلا عراقیان که مسابقه را در جوانی معمار برد، و دو بوستان را از فراز بزرگراه مدرس در شمال تهران به هم می‌دوزد. نکته‌اش این است که میان‌بر نیست: عرشه ۲۷۰ متر درازاست، خم می‌شود و راست نمی‌رود، و سه سطح دارد پیوسته به شیبراه و پله، با نشیمن و کاشت و رستوران و سکوهای پهن - پس مردم برای نشستن و خوردن و نگریستن به آن می‌روند، نه رسیدن به جایی. بر سه ستون فولادی درخت‌سان سوار است. از پرکاربردترین فضاهای همگانی شهر شده - به‌ویژه شب - و جایزه‌های جهانی طراحی برده. البرز چشم‌انداز شمال را می‌بندد.

تاریخچه

این پل را لیلا عراقیان از دفتر معماری دیبا همراه با علیرضا بهزادی طراحی کرد؛ طرح آن‌ها برنده‌ی مسابقه‌ای محلی برای پیوند دادن دو پارکی بود که بزرگراهی آن‌ها را از هم جدا کرده بود. طراحی روی هم چهار سال طول کشید، عراقیان می‌خواست پل جایی برای ماندن باشد نه فقط گذشتن، و پل در ۲۰۱۶ جایزه‌ی معماری آقاخان را برد.

منبع: ویکی‌پدیای انگلیسی، «Tabiat Bridge»

آنجا چه هست

• سه سطح پیوسته - شیبراه‌ها و پله‌ها، دوزنده عرشه‌ها در بلندی‌های گوناگون.
• ستون‌های فولادی درخت‌سان - تکیه‌گاه‌های شاخه‌شاخه زیر عرشه.
• پلی ساخته برای درنگ - نشیمن و کاشت و رستوران در راستایش.
• چشم‌انداز البرز در شمال - کوه‌های بالای شهر از عرشه بالایی.

کی بروید

فروردین تا خرداد و مهر تا آذر برای شب‌های بساز - همان وقتی که تهرانی‌ها به کارش می‌برند. یک تا دو ساعت. پس از تاریکی و شب‌های پنجشنبه و جمعه شلوغ‌ترین است. همه ساعت‌ها رایگان.

پیش از رفتن

شب‌های گرم به‌شدت شلوغ است. بزرگراه زیرش پرصداست. رستوران‌های روی پل گرانند. آلودگی هوا می‌تواند چشم‌انداز کوه را یکسر بپوشاند. جای پارک همان نزدیکی دشوار است.

در همان حوالی

بوستان طالقانی و آب‌وآتش بر دو سرند؛ شمال تهران گردش.