لاهیجان

چای را کاشف‌السلطنه در آغاز سده چهاردهم قمری به‌گونه بازرگانی به لاهیجان آورد - گیاه و دانش را از هند بازآورد - و اقلیم نمناک خزری به آن ساخت؛ پس تپه‌های پشت شهر پوشیده از باغ‌های چای پلکانی‌اند که در پله‌های سبز از شیب‌ها بالا می‌روند و تصویر گیلان‌اند. موزه چای در آرامگاه همان بنیادگذار بر تپه، تاریخ و فراوری را می‌گوید. پایین، شهر استخری با قایق پدالی دارد، بوستانی دامنه‌ای با تله‌صندلی، و فرهنگ خوراکی که گیلان را در سراسر ایران به آن می‌شناسند: خوراک‌های ترش و پرسبزی، سس‌های گردو و انار و سبزی تازه فراوان. چای‌چینی در ماه‌های گرم روان است.

تاریخچه

پیش از استان‌بندی کنونی ایران، رود سفیدرود گیلان را به بیه‌پیش در شرق و بیه‌پس در غرب تقسیم می‌کرد، و لاهیجان زمانی پایتخت بیه‌پیش شد. این منطقه دیرزمانی از مراکز مهم تولید ابریشم بود، و نخستین جایی در ایران بود که در آن چای کاشته شد، به دست شاهزاده محمد میرزا، معروف به کاشف‌السلطنه.

منبع: ویکی‌پدیای انگلیسی، «Lahijan»

آنجا چه هست

• باغ‌های چای پلکانی - پله‌های سبز بر تپه‌های پشت شهر.
• موزه چای - تاریخ این کشت در آرامگاه بنیادگذار.
• استخر شهر و بوستان دامنه - تفرجگاه اهالی.
• خوراک گیلانی - آشپزی ترش و پرسبزی، جدا از باقی ایران.

کی بروید

اردیبهشت تا شهریور برای باغ‌های سبز و چای‌چینی. نصف روز. آخر هفته‌ها مسافر داخلی می‌آید. باران در سوی خزر در هر فصل پرشمار است - چای برای همین می‌روید.

خوب است بدانید

خود شهر معمولی است و باغ‌ها اصل ماجرایند. باران فراوان است و می‌تواند بازدید را بشوید. موزه کوچک است. شرجی تابستان سنگین است. جاده‌های جلگه خزر در تعطیلات بندند.

در همان حوالی

رشت در غرب است؛ ساحل خزر در شمال.