مسجد کبود تبریز
مسجدی از سده نهم، نامدار به کاشی‌کاری - زلزله ویرانش کرد و بخشی بازساخته شد.
مسجد کبود حدود ۸۷۰ قمری در روزگار جهانشاه قراقویونلو به پایان رسید و کاشی‌کاری‌اش چنان آوازه‌ای داشت که «فیروزه اسلام» نامش دادند: معرق کاشی، سردر و دیوارها و تاق‌ها را در آبی‌ها و سفید و طلایی می‌پوشاند - در مقیاسی و ظرافتی که کمتر همتایی یافته است. زلزله ۱۱۹۴ قمری گنبدها و بخش بزرگی از سازه را فروریخت و سردر و دیوارهای پایینی ماندند؛ بازسازی از دهه ۱۳۵۰ پوسته را با آجر ساده برآورده و کاشی‌های بازمانده اصل را در جای خود گذاشته - پس بنا اکنون هر دو را نشان می‌دهد: لکه‌هایی از معرق خیره‌کننده سده نهم بر زمینه آجر لخت امروزی. همین تضاد است که «از دست رفتن» را خواندنی می‌کند - کاری که بازسازی کامل نمی‌توانست بکند.
تاریخچه
این مسجد بخشی از مجموعه‌ی مظفریه بود که خاتون جان بیگم، درگذشته در ۱۴۶۹ و همسر جهانشاه، فرمانروای قراقویونلو که از ۱۴۳۹ تا ۱۴۶۷ فرمان راند، وقف کرده بود؛ این مجموعه خانقاه، باغ‌ها، مدرسه، گرمابه و آرامگاهی نیز داشت و تنها مسجد بر جای مانده است. هنگامی که صفویان تبریز را پایتخت کردند، در نیمه‌ی نخست سده‌ی ۱۶ از آن به عنوان مسجد استفاده می‌کردند، و در ۱۵۱۴، پس از نبرد چالدران، عثمانیان تبریز و از جمله این مسجد را غارت کردند.
منبع: ویکی‌پدیای انگلیسی، «Blue Mosque, Tabriz»
دیدنی‌های اصلی
- معرق اصیل بازمانده - کاشی سده نهم به آبی و سفید و طلایی.
- سردر ورودی - بهترین بخش بازمانده بنای اصلی.
- آجرکاری لخت بازساخته - پوسته امروزی گرد پاره‌های کهن.
- اتاق آرامگاه - فضای تدفین پشت شبستان.
کی بروید
فروردین تا خرداد و شهریور تا مهر. یک ساعت. صبح‌ها برای نور بر سردر. هنگام نماز بسته می‌شود. زمستان تبریز سرد است و درون بنا گرم نمی‌شود.
پیش از رفتن
بیشتر آنچه سر پاست بازسازی امروزی است و کاشی اصل تنها لکه‌لکه مانده - آن‌که به اعتبار نام می‌آید، دلسرد می‌شود. توضیح در محل اندک است. بنا کوچک است و یک ساعت بس است.
در همان حوالی
بازار تبریز چند قدم است؛ موزه آذربایجان نزدیک است.
ساعت کار، قیمت بلیت و تعطیلی‌های فصلی تغییر می‌کند - پیش از رفتن منبع رسمی را ببینید: سایت رسمی.