Λαδάδικα

Τα Λαδάδικα πήραν το όνομά τους από το εμπόριο του λαδιού, και οι χαμηλές αποθήκες εδώ φύλαγαν και πουλούσαν λάδι, μπαχαρικά και άλλα εμπορεύματα που έρχονταν μέσα από το λιμάνι. Η συνοικία επέζησε της μεγάλης πυρκαγιάς του 1917 που κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος του κέντρου της Θεσσαλονίκης, πράγμα που την άφησε ως μία από τις λίγες περιοχές με κτίρια πριν από την πυρκαγιά που στέκουν ακόμη, αλλά ως τη δεκαετία του 1980 είχε παρακμάσει άσχημα. Η προστασία του 1985 και η αναστήλωση μέσα στη δεκαετία του 1990 την έκαναν πεζοδρομημένη περιοχή με ταβέρνες, ουζερί, μπαρ και μουσικές σκηνές που καταλαμβάνουν τους παλιούς αποθηκευτικούς χώρους των ισογείων, με βαμμένες προσόψεις σε ώχρα και κόκκινο κατά μήκος στενών πλακόστρωτων δρόμων. Έχει κίνηση από το βράδυ και μετά, ιδίως τα σαββατοκύριακα, και παραμένει τόπος όπου τρώει η ίδια η πόλη παρά καθαρά ζώνη επισκεπτών.

Τι βλέπεις πραγματικά

• Τα κτίρια των αποθηκών - αναστηλωμένη εμπορική αρχιτεκτονική πριν από το 1917.
• Οι πεζόδρομοι - πλακόστρωτα σοκάκια κλειστά στην κυκλοφορία τη νύχτα.
• Οι ταβέρνες και τα ουζερί - χώροι φαγητού και ποτού στα ισόγεια.
• Οι βαμμένες προσόψεις - ώχρα, κόκκινα και κίτρινα μέτωπα κατά μήκος των σοκακιών.

Πότε να πας

Βράδυ οποιαδήποτε εποχή· η συνοικία είναι ήσυχη τη μέρα και ζωντανεύει μετά τις εννιά. Το καλοκαίρι βγάζει τα τραπέζια έξω στους δρόμους· ο χειμώνας τα μεταφέρει όλα μέσα, πράγμα που είναι πιο ζεστό αλλά πιο θορυβώδες.

Ειλικρινείς προσδοκίες

Οι τιμές είναι υψηλότερες από ό,τι στη φοιτητική περιοχή, και κάποια μαγαζιά εκμεταλλεύονται τη θέση παρά το φαγητό. Οι βραδιές του σαββατοκύριακου είναι γεμάτες και θορυβώδεις πολύ μετά τα μεσάνυχτα. Στο φως της μέρας η συνοικία δείχνει κουρασμένη.

Εδώ κοντά

Το λιμάνι και το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης είναι δίπλα· η πλατεία Αριστοτέλους απέχει λίγο περπάτημα ανατολικά.