Emirgan Korusu

Emirgan Korusu, aynı adı taşıyan Boğaz köyünün üstündeki yamaca tırmanır, ve Avrupa yakasının en büyük ve en iyi ekilmiş parkıdır - yaşlı çınar, servi ve fıstık çamı, suya doğru inen çimenler, havuzlar ve uzun yollar. İçinde on dokuzuncu yüzyıldan üç köşk durur, onarılmış ve kafe olarak işletilir: Sarı, Pembe ve Beyaz Köşkler, en çok fotoğraflanan da dağ evi üslubundaki Sarı Köşk'tür. Nisanda koru, şehrin lale festivalinin merkezine dönüşür, çimenlere desenler hâlinde tarhlar kurulur ve yüz binlerce soğan aynı anda çiçek açar, ki bu da hafta sonlarında muazzam kalabalıklar ve bir sürü fotoğrafçı getirir. Nisan dışında yeniden ailelerin piknik yaptığı, koşucuların yokuş çalıştığı sakin bir parka döner. Sakıp Sabancı Müzesi hemen yanı başındadır, dolayısıyla ikisi kolayca bir yarım gün eder.

Tarihçe

Bizans döneminde burası Kyparades denen bir servi ormanıydı ve 16. yüzyılın ortasında Nişancı Feridun Bey'e verildi. Sultan IV. Murad sonradan burayı İranlı komutan Emir Güne Han'a verdi, onun adı da Emirgan oldu; 1860'ların sonunda Hidiv İsmail Paşa'nındı, 1940'larda da son özel sahibi araziyi ve üç köşkü şehre bağışladı.

Kaynak: İngilizce Vikipedi, "Emirgan Park"

Orada neler var

Lale tarhları - çimenlere yayılan nisan ekimi.
Üç köşk - kafe olarak Sarı, Pembe ve Beyaz Köşkler.
Yaşlı ağaçlar - çınar, servi ve fıstık çamı.
Boğaz yamacı - suya doğru inen manzaralar.

Ne zaman gitmeli

Laleler için nisan, gerçi o dönemde hafta sonları aşırı kalabalıktır. Onun dışında yıl boyu. Korudaki sonbahar rengi güzeldir ve park hafta içi sabahları neredeyse boştur.

Bilmekte fayda var

Lale mevsimi kalabalık, köşk kafelerinde kuyruk ve tıkanmış yollar demektir. Burası bir yamaçtır, tırmanış bekle. Otobüs tek pratik ulaşımdır, yakında metro yoktur.