มอหินขาว

มอหินขาวเป็นกลุ่มเสาหินทรายสีซีดห้าต้นที่ตั้งเรียงกันบนทุ่งหญ้าโล่งในอุทยานแห่งชาติภูแลนคา สูงถึงราว 12 เมตร เหลืออยู่ตรงที่หินโดยรอบซึ่งทับถมระหว่างยุคจูแรสซิกถึงครีเทเชียสถูกกัดเซาะไป การเปรียบกับสโตนเฮนจ์ถูกพูดถึงตลอดและทำให้เข้าใจผิดในข้อหนึ่งที่สำคัญ นี่คือรูปทรงตามธรรมชาติ ไม่ได้มีใครยกขึ้น ภูมิประเทศทำงานเป็นส่วนใหญ่ เสาเหล่านี้ตั้งขึ้นจากหญ้าราบโดยไม่มีอะไรอื่นรอบตัว และในเดือนฝนพื้นเป็นสีเขียวสด ซึ่งเป็นช่วงที่ช่างภาพมากัน อุทยานโดยรวมยังมีลานหินและจุดชมวิวอื่น ทางเข้าขรุขระและอาจต้องใช้รถสูงหรือรถรับส่งของคนในพื้นที่ และที่จุดชมไม่มีร่มเลย ช่วงพระอาทิตย์ขึ้นและตกคือเวลาที่ใช้ได้ ส่วนกลางวันร้อน แสงแบน และไม่น่าอยู่

ความเป็นมา

ชื่อนี้แปลว่าเนินหินขาว ตามคำเล่าของชาวบ้าน จะมีแสงสีขาวปรากฏเหนือเสาหินทั้งห้าในคืนวันพระ คือคืนเพ็ญ และคืนขึ้น 8 ค่ำกับ 15 ค่ำ กลุ่มเสาหินเป็นเพียงจุดแรกจากห้าจุดตามเส้นทาง ได้แก่ หินเจดีย์และหินช้าง ห่างออกไป 650 เมตร เป็นลานหินแปลกตา 50 ถึง 80 ก้อน เหมาะดูพระอาทิตย์ขึ้น ลานหินต้นไทร ห่างจากจุดแรก 900 เมตร มีต้นไทรมาก สวนหินล้านปี ห่างออกไป 1250 เมตร ชุ่มชื้นตลอดปีและมีกล้วยไม้ป่ามากมาย และผาหัวนาค ห่างออกไป 2500 เมตร สูง 905 เมตร เป็นจุดชมวิวที่สูงที่สุดและเป็นที่ดูพระอาทิตย์ตก ในปี 2006 ที่นี่เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช

ที่มา: วิกิพีเดียภาษาอังกฤษ, “Mo Hin Khao”

ไฮไลต์

• เสาห้าต้น - เสาหินทรายสีซีดสูงถึงราว 12 เมตร
• ทุ่งหญ้าโล่ง - เขียวสดในหน้าฝน แห้งและเป็นสีทองหลังจากนั้น
• ที่มาตามธรรมชาติ - รูปทรงจากการกัดเซาะ ไม่ใช่หินที่ยกตั้ง
• อุทยานโดยรวม - ลานหินและจุดชมวิวอื่นในภูแลนคา

ช่วงเวลาที่ควรไป

กรกฎาคมถึงตุลาคมสำหรับหญ้าเขียวใต้เสาหิน และพฤศจิกายนถึงกุมภาพันธ์สำหรับอากาศที่สบายที่สุด ควรไปตอนพระอาทิตย์ขึ้นหรือตก เพราะแสงและความร้อนกลางวันแย่ทั้งคู่

ก่อนออกเดินทาง

ทางเข้าขรุขระ บางครั้งต้องใช้รถสูงหรือรถรับส่งของคนในพื้นที่ ไม่มีร่มเลยแม้แต่น้อย และไม่เหมือนสโตนเฮนจ์ในแง่ที่มา เพราะเป็นของธรรมชาติ ซึ่งทำให้ผู้มาเยือนบางคนผิดหวัง สิ่งอำนวยความสะดวกมีน้อยมาก

บริเวณใกล้เคียง

ป่าหินงามอยู่ทางใต้ ส่วนตัวเมืองชัยภูมิอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้