เกาะลิบง

เกาะลิบงเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดตรังและไม่ใช่เกาะรีสอร์ต มีคนอยู่ราว 3,500 คนในหมู่บ้านประมงมุสลิม มีสวนยางและชายฝั่งป่าโกงกาง โดยมีเกสต์เฮาส์จำนวนน้อย ความสำคัญของที่นี่อยู่ที่ระบบนิเวศ แหล่งหญ้าทะเลทางฝั่งตะวันออกรองรับประชากรพะยูนที่เหลืออยู่มากที่สุดในประเทศไทย ราวหลักร้อยต้น ๆ และเกาะอยู่ในเขตห้ามล่าสัตว์ป่าพื้นที่บกและทะเลราว 447 ตารางกิโลเมตรตั้งแต่ปี 1979 ที่มีหน่วยคุ้มครอง พะยูนเล็มหญ้าทะเลตอนน้ำขึ้นและมีเรือออกไปหาดู โดยมีโอกาสเห็นแต่ไม่รับประกันเลย ภาพที่เห็นตามปกติคือแผ่นหลังที่โผล่ขึ้นมาและหาง ประชากรพะยูนอยู่ใต้แรงกดดันจากการถูกเรือชน การติดอวน และการสูญเสียหญ้าทะเล และการตายของลูกพะยูนมาเรียมที่ได้รับการช่วยเหลือในปี 2019 โดยมีพลาสติกในท้องเรียกความสนใจไปทั้งประเทศ เกาะนี้เงียบ เคร่งศาสนา และวางตัวเพื่อการประมงมากกว่าผู้มาเยือน

ความเป็นมา

เกาะนี้อยู่ห่างจากท่าเรือหาดยาวราว 30 นาทีด้วยเรือหางยาว รีสอร์ตไม่กี่แห่งอยู่ทางชายฝั่งตะวันตก ส่วนป่าโกงกางที่แหลมจุโหยทางฝั่งตะวันออกได้รับการคุ้มครองเป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า ในปี 2019 พะยูนราว 180 ตัวจากราวสองร้อยตัวที่เหลืออยู่ในน่านน้ำไทยอาศัยอยู่รอบเกาะลิบง เพราะมีแหล่งหญ้าทะเลกว่า 12,000 ไร่ ซึ่งมีหญ้าทะเล 11 จาก 13 ชนิดที่พบในประเทศไทย เครื่องมือประมงและการถูกเรือชนเป็นสาเหตุการตายหลัก ชาวเกาะจึงตั้งเขตที่จำกัดการประมงและการเดินเรือ และเฝ้าดูจากหอคอยบนเกาะ เกาะลิบงได้เป็นอุทยานมรดกแห่งอาเซียนในเดือนตุลาคม 2019 และเป็นพื้นที่สำคัญของนกเพราะมีนกทะเลขาเหลืองมาอาศัยในฤดูหนาว

ที่มา: วิกิพีเดียภาษาอังกฤษ, “Ko Libong”

ไฮไลต์

• แหล่งหญ้าทะเล - แปลงหากินทางฝั่งตะวันออก
• พะยูน - ฝูงหลักของไทย ที่จะได้เห็นจากเรือหากโชคดี
• หมู่บ้านประมง - ชุมชนมุสลิมที่ทำงานจริงราว 3,500 คน
• ชายฝั่งป่าโกงกาง - นกรวมถึงนกชายเลนอพยพ

ช่วงเวลาที่ควรไป

พฤศจิกายนถึงเมษายน ทริปดูพะยูนออกตอนน้ำขึ้นเมื่อสัตว์เข้ามาเล็มหญ้า ผู้ให้บริการจึงจัดเวลาตามนั้น เดือนรอมฎอนมีผลต่อเวลาเปิดและการหาอาหาร

ข้อมูลที่เป็นประโยชน์

การเห็นพะยูนไม่รับประกันและสั้นมากเมื่อเกิดขึ้น ที่นี่เป็นชุมชนมุสลิมที่เคร่ง ควรแต่งกายสุภาพและเหล้ามีจำกัด ที่พักพื้นฐานและสิ่งอำนวยความสะดวกน้อย

บริเวณใกล้เคียง

เกาะมุกและเกาะกระดานอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ส่วนหาดยาวและฝั่งแผ่นดินตรังอยู่ทางตะวันออก