Lanckorona

Lanckorona to wieś na stromym wzgórzu, której rynek wyraźnie opada i jest obstawiony parterowymi drewnianymi domami z dziewiętnastego wieku, zbudowanymi po pożarze, z szerokimi okapami wysuniętymi na wspornikach nad chodnik - miejscową formą budowania, która zachowała się tutaj w liczbie spotykanej niemal nigdzie indziej w Polsce. Cały układ jest chroniony. Nad wsią, w buczynie, leżą ruiny czternastowiecznego zamku wzniesionego za Kazimierza Wielkiego, dziś mury i fragment wieży z widokiem na pogórze beskidzkie. Wieś stała się od lat siedemdziesiątych miejscem artystów i weekendowiczów i ma z tego powodu swoją reputację - galerie, kilka kawiarni, lekko wystudiowana cisza - a w okolicy kojarzy się ją z podaniami ludowymi oraz, w sezonie, z mgłą osiadającą poniżej w dolinach. Leży na trasie między Krakowem a Kalwarią i sprawdza się na pół dnia.

Historia

Według kronikarza Jana Długosza zamek zbudował Kazimierz III Wielki, by strzegł drogi do Krakowa i granicy z księstwem oświęcimskim, a stał już, gdy w 1336 roku ufundowano kościół parafialny św. Jana Chrzciciela. W 1602 roku Mikołaj Zebrzydowski, wojewoda krakowski, rozpoczął budowę klasztoru i dróżek kalwaryjskich w pobliskiej Kalwarii Zebrzydowskiej, a 22 lutego 1771 roku konfederaci barscy bronili Lanckorony i jej zamku przed wojskami rosyjskimi.

Źródło: angielska Wikipedia, „Lanckorona”

Na co zwrócić uwagę

• Drewniane domy z głębokimi okapami - dziewiętnastowieczne, w rzadko spotykanym zagęszczeniu.
• Pochyły rynek - z całym układem objętym ochroną.
• Ruiny zamku powyżej - czternastowieczne mury w buczynie, z widokiem.
• Galerie i kawiarnie - kolonia artystyczna, która wyrosła tu od lat siedemdziesiątych.

Kiedy jechać

Kwiecień-październik; jesień dla mgły. Pół dnia.

Zanim pojedziesz

To mała wieś i da się ją obejść w dwie godziny. Weekendy przynoszą jednodniowców z Krakowa, a miejsc parkingowych jest mało. Zamek to skromna ruina, do której prowadzi stroma ścieżka. Kilka kawiarni poza latem otwiera tylko w weekendy.

W okolicy

Kalwaria Zebrzydowska leży sześć kilometrów dalej; Wadowice za nią.