Hala Stulecia we Wrocławiu

Max Berg ukończył Halę Stulecia w 1913 roku i zmienił to, co ludzie sądzili, że beton potrafi. Żebrowa kopuła rozpina się na jakieś sześćdziesiąt pięć metrów nad okrągłą halą ze wznoszącymi się rzędami siedzeń i pierścieniami przeszkleń, zbudowana bez stalowego szkieletu w zwykłym rozumieniu, i przez lata dzierżyła rekord rozpiętości w swoim rodzaju. UNESCO wpisało ją w 2006 roku jako pomnik nowoczesnej inżynierii. Otaczający teren rozplanowano w tym samym czasie: ogromna wygięta pergola z drewna i pnączy, staw, na którym dziś działa fontanna z wieczornymi pokazami wody i światła, oraz ogród japoński urządzony na tę samą wystawę.

Co tam jest

• Kopuła od środka - betonowe żebra wznoszące się do przeszklonej latarni nad okrągłą halą.
• Pergola - długa wygięta drewniana kolumnada porośnięta pnączami, otaczająca staw.
• Fontanna - programowane pokazy wody na stawie przez ciepłe miesiące.
• Ogród japoński - mały urządzony ogród założony na wystawę z 1913 roku.

Kiedy jechać

Maj-wrzesień, kiedy działa fontanna, a pergola jest w liściach. Pokazy fontanny mają stałe godziny, a te późnowieczorne ze światłem są warte czekania. Sama hala jest dostępna do obejrzenia tylko wtedy, gdy nie ma zarezerwowanej imprezy, a koncerty i targi zamykają ją bez większego uprzedzenia, więc sprawdź w dniu wizyty.

Zanim pojedziesz

To przede wszystkim czynny obiekt imprezowy, a dopiero potem zabytek, więc możesz zastać wnętrze zamknięte na targi albo montaż koncertu. Wystawa w środku jest skromna jak na cenę biletu. Otoczenie to zwyczajny park z szerokimi drogami i parkingami, a spacer ze starówki jest dłuższy, niż wygląda na mapie.

W okolicy

Zoo i jego wielki budynek akwarium stoją po drugiej stronie ulicy, a wyspy na Odrze leżą z powrotem w stronę centrum.