Paramaribo

Paramaribo, de hoofdstad van Suriname aan de oever van de Surinamerivier, is een van de meest eigen en sfeervolle steden van Zuid-Amerika, en haar historische binnenstad staat op de werelderfgoedlijst van de UNESCO. De straten zijn omzoomd met elegante architectuur uit de Nederlandse tijd die hier uitzonderlijk in wit geschilderd hout is uitgevoerd, een gracieuze versmelting van Europese stijl met tropisch materiaal, met daarboven het oude Fort Zeelandia en de opvallende houten kathedraal. Bovenal belichaamt Paramaribo de buitengewone verscheidenheid van Suriname, waar een moskee en een synagoge naast elkaar staan en creoolse, Hindostaanse, Javaanse, Chinese, marron- en inheemse culturen door elkaar lopen.

Geschiedenis

De naam komt waarschijnlijk van een inheems dorp, Parmurbo in vroege Nederlandse bronnen, waar Nicolaes Baliestel en Dirck Claeszoon van Sanen in 1613 een Nederlandse handelspost stichtten, en de Fransen hadden in 1644 een post in de buurt; alle werden verlaten voordat Engelse kolonisten, gestuurd door Lord Francis Willoughby, gouverneur van Barbados, hier in 1650 een stad stichtten, bewaakt door Fort Willoughby. Rond 1665 streefde Paramaribo de oudere nederzetting Torarica voorbij, en in 1667, tijdens de Tweede Engels-Nederlandse Oorlog, nam het eskader van Abraham Crijnssen de stad in; de Vrede van Breda bevestigde haar als hoofdplaats van de nu Nederlandse kolonie, en het fort werd herdoopt tot Zeelandia, naar de provincie die de vloot had betaald. De bevolking is altijd gemengd geweest, met een van de oudste synagogen van Amerika, Neveh Shalom, en de stad groeide na 1873, toen mensen die in 1863 uit de slavernij waren bevrijd de plantages mochten verlaten; de historische binnenstad is sinds 2002 werelderfgoed.

Bron: Engelstalige Wikipedia, ‘Paramaribo’

Wat er te zien is

• De oude binnenstad - de witte houten gebouwen uit de Nederlandse tijd.
• Fort Zeelandia - het historische fort aan de rivier en zijn museum.
• De houten kathedraal - een van de grootste houten gebouwen.
• De moskee en de synagoge - de symbolen van de verdraagzaamheid van de stad.

Wanneer je moet gaan

De drogere periodes, ruwweg februari tot april en augustus tot november, zijn het aangenaamst en vermijden de twee regenseizoenen. Paramaribo is het hele jaar heet en vochtig. De stad is de poort naar het uitgestrekte beboste binnenland van Suriname en verdient een dag of twee voor haar bijzondere architectuur, cultuur en keuken voordat je het binnenland in gaat.

Voordat je gaat

Paramaribo is een kleine, hete, vochtige en enigszins vervaagde tropische hoofdstad in plaats van een grootse stad, en een deel van haar historische houten gebouwen is verweerd, al draagt dat juist bij aan de sfeer. Het is een uitvalsbasis en een culturele kennismaking eerder dan een plek van spectaculaire bezienswaardigheden.

In de buurt

De plantages van Commewijne, het beboste binnenland en de kust zijn te bereiken.