Nationaal Park De Loonse en Drunense Duinen

Dit is een gebied met stuifzand midden in Brabant, groot genoeg dat je vanuit het midden duinen, lucht en een lijn dennen aan de horizon ziet, en daarom noemen mensen het de Brabantse Sahara. Het zand is geen natuurlijke woestijn. De bodem werd door eeuwen begrazing en plaggensteken uitgeput, de wind nam het over, en de open vlakten worden nu bewust vrijgehouden terwijl helmgras en mos de randen langzaam vastleggen. Rond het zand ligt dennen- en eikenbos met wandelroutes, fietspaden en enkele van de langste ruiterpaden van het land. Aan de kant van Drunen staat een bezoekerscentrum. Het hele gebied is klein genoeg om in een ochtend over te steken.

Wat je echt ziet

• De open zandvlakte - kale duinen en windribbels zonder begroeiing, waar ook in dit land ongewoon.
• Dennen- en eikenbos - de bosgordel rond het zand, die de enige schaduw in de wijde omtrek geeft.
• Ruiterpaden - lange gemarkeerde ruiterroutes, met maneges aan verschillende kanten van het park.
• Door wind gevormde duinruggen - lage zandruggen die aan de open randen van jaar tot jaar zichtbaar verschuiven.

Wanneer je moet gaan

Voorjaar en herfst zijn het best: het zand kaatst midden in de zomer de hitte slecht af en er is in het midden geen schaduw. De vroege ochtend geeft schone windribbels vóór de voetstappen van de dag, en laag licht in de late middag toont het reliëf. Weekenden trekken gezinnen en ruiters uit de omliggende plaatsen, dus doordeweeks is het merkbaar leger.

Eerlijke verwachtingen

Het is kleiner dan de woestijnvergelijking doet vermoeden en in een uur of twee over te steken, waarna je in dennenaanplant loopt. Los zand is vermoeiend en komt overal in. In juli en augustus is het midden werkelijk heet en verblindend, zonder water en zonder schaduw. Woningen, wegen en een groot attractiepark liggen vlak achter de bosrand, dus de illusie is dun.

In de buurt

De Efteling ligt een paar kilometer verderop in Kaatsheuvel, met Den Bosch en Tilburg allebei dichtbij.