Nationaal Park Drentsche Aa

De Drentsche Aa is een beekje dat nooit is rechtgetrokken, en daar draait het park dat eromheen is gebouwd volledig om. In plaats van een kanaal tussen betonnen oevers slingert het water door hooilanden, elzenbroek en oude eikenopstanden, met dorpen gebouwd rond groene brinken aan de randen en heide op de hogere grond bij het Balloërveld. Het is een van de minst veranderde beekdalstelsels die in dit deel van Europa over zijn, en het wordt zowel beboerd als beschermd, dus je loopt net zo vaak door werkende akkers als door reservaten. Grafkamers gebouwd van zwerfkeien, duizenden jaren oud, staan bij verschillende dorpen. Er is geen hek en geen kaartje, alleen een netwerk van paden en fietsroutes.

Achtergrond

Nationaal Park Drentsche Aa ligt ten westen van de Hondsrug in de Nederlandse provincie Drenthe. Het bestaat uit het cultuurlandschap rond het dal van de Drentsche Aa, een kleine rivier. De ruilverkavelingen van de 20e eeuw werden hier nooit doorgevoerd, zodat het landschap nog vrijwel is zoals het in het midden van de 19e eeuw was. Daardoor bleven veel houtwallen en heidevelden bewaard, samen met traditioneel beheerde akkers die essen heten. Het nationaal park maakt deel uit van het Nationaal Landschap Drentsche Aa, dat drie keer zo groot is.

Bron: Engelstalige Wikipedia, ‘Drentsche Aa National Park’

Hoogtepunten

• De niet-rechtgetrokken beek - een smalle stroom die door weide en bos meandert, de reden dat het park bestaat.
• Het Balloërveld - open heide en oude karrensporen op de hogere zandgrond boven het dal.
• Stenen grafkamers - prehistorische graven van zwerfkeien bij Anloo, Loon en Balloo.
• Brinken - de brinkdorpen met door eiken beschaduwde gemeenschappelijke gronden die het dalboeren opleverde.

Wanneer je moet gaan

April tot oktober, met mei en juni op hun best voor weidebloemen en vogelzang en eind augustus voor de bloeiende heide op het Balloërveld. De herfstkleur in eik en beuk is een dag waard. Paden in de dalbodem kunnen na regen het hele jaar door nat zijn, en de winter brengt het landschap terug tot kaal grijs.

Goed om te weten

Dit is een ingetogen landschap zonder één uitzichtpunt, zonder dramatisch element en zonder bezoekershart, dus het beloont een kaart en een langzame halve dag in plaats van een snelle blik. De beek zelf is klein en gaat vaak schuil achter begroeiing. Natte hooilanden betekenen muggen in de zomer en modder in het voorjaar. Reservaten liggen door particuliere landbouwgrond heen, dus routes slingeren en de bewegwijzering wisselt.

In de buurt

Assen ligt aan de westrand, en de stad Groningen ligt een halfuur noordwaarts.