موزه ملی ایران
مجموعه اصلی باستان‌شناسی کشور - در بنایی آجری از دهه ۱۳۱۰، الگوگرفته از تاق ساسانی.
موزه ملی دو بناست: موزه کهن‌تر ایران باستان، گشوده ۱۳۱۶ در آجر سرخ با تاق ورودی الگوگرفته از کاخ ساسانی تیسفون، و تالاری دیرتر برای دوران اسلامی. مجموعه باستان‌شناسی از پارینه‌سنگی تا یافته‌های ایلامی و هخامنشی و اشکانی و ساسانی می‌رسد، و از قطعه‌های نامدارش: مرد نمکی، معدنچی‌ای نگه‌داشته به نمک در معدنی نزدیک زنجان با مو و ریش و جامه سالم؛ سری برنزی از شاهزاده‌ای اشکانی؛ سرستون‌ها و نگاره‌هایی از تخت جمشید؛ و رونوشتی از استوانه کوروش - که اصلش در لندن است. بال اسلامی سفال، منسوجات، فلزکاری، خوشنویسی و دست‌نوشته‌ها را از سراسر دوران دارد.
تاریخچه
مرتضی‌قلی‌خان هدایت در ۱۹۰۶ پیشنهاد ایجاد موزه و اداره‌ی عتیقات را داد، و این طرح در ۱۹۱۶ با نخستین موزه در اتاقی از وزارت معارف در کنار مدرسه‌ی دارالفنون عملی شد. ساختمان آجری موزه‌ی ایران باستان، که آندره گدار و ماکسیم سیرو با الهام از طاق ساسانی طاق کسری در تیسفون طراحی کردند، در ۱۹۳۵ آغاز شد و در کمتر از دو سال به پایان رسید.
منبع: ویکی‌پدیای انگلیسی، «National Museum of Iran»
به چه توجه کنید
- مرد نمکی - معدنچی‌ای نگه‌داشته به نمک، با مو و جامه سالم.
- نگاره‌ها و سرستون‌های تخت جمشید - سنگ‌کاری آورده از محوطه.
- شاهزاده برنزی اشکانی - سری به اندازه واقعی و کیفیتی استثنایی.
- ورودی تیسفون‌وار - تاق آجری ۱۳۱۶ بنای کهن‌تر.
کی بروید
تمام سال؛ سرپوشیده است و به هر فصل می‌سازد. دو تا سه ساعت برای هر دو بنا. در برخی تعطیلات رسمی و مذهبی بسته است. صبح‌ها خلوت‌ترین‌اند.
خوب است بدانید
چیدمان در بنای کهن‌تر قدیمی است و نور جاهایی ضعیف. برچسب‌های انگلیسی یکدست نیستند. دو بنا پیاده‌روی جدا می‌خواهند و بال اسلامی اغلب خلوت‌تر از سزاواری‌اش است. برخی تالارها بی‌خبر بسته می‌شوند.
در همان حوالی
کاخ گلستان و بازار در جنوب‌اند؛ موزه آبگینه همان نزدیکی است.
ساعت کار، قیمت بلیت و تعطیلی‌های فصلی تغییر می‌کند - پیش از رفتن منبع رسمی را ببینید: سایت رسمی.