دریاچه مهارلو

مهارلو دریاچه‌ای شور، کم‌ژرفا و بی‌خروجی در نشیبی در جنوب شرق شیراز است - تغذیه از رودهای فصلی - پس آب در طول سال با تبخیر غلیظ می‌شود و شوری بالا می‌رود. وقتی شرایط جور است - معمولا اواخر بهار - جلبک‌های نمک‌دوست و آرتمیا در آب‌شور غلیظ می‌شکفند و تمام سطح صورتی می‌شود: از گلبهی روشن تا سرخ سیر، بسته به روز، با پوسته‌های سفید نمک بر لبه‌ها. پدیده‌ای است طبیعی و راستین، نه صحنه‌سازی - و پیش‌بینی‌ناپذیر: بعضی سال‌ها دریاچه کمابیش خشک است، بعضی سال‌ها آبی است نه صورتی، و برداشت آب در بالادست سال‌های کم‌آب را پرشمارتر کرده. فلامینگوها و کنارآبچرها وقتی آب هست از آن بهره می‌برند.

پیشینه

دریاچه‌ی مهارلو، تالابی فصلی و بسیار شور و بدون خروجی، در فلات‌های استان فارس، ۲۷٫۰ کیلومتری جنوب شرقی شیراز قرار دارد. کوه‌هایی تا ارتفاع ۲٬۰۰۰ متر در سراسر طول آن کشیده شده‌اند، و دریاچه حدود ۶۰۰ کیلومتر مربع وسعت دارد، هرچند اندازه‌اش با فصل بسیار تغییر می‌کند. هنگام باران‌های سنگین بیشتر آب سیلاب از راه رودخانه‌ی خشک، رودی فصلی که از شیراز می‌گذرد، به بستر دریاچه می‌رسد. در میانه‌ی تابستان، با افزایش تبخیر و شوری، کشند سرخ آب را صورتی مایل به سرخ می‌کند، و تا پایان تابستان آب معمولاً تبخیر شده و بستر سفید دریاچه نمایان می‌شود. نمک دریاچه سرشار از پتاسیم و نمک‌های دیگر است.

منبع: ویکی‌پدیای انگلیسی، «Maharloo Lake»

آنجا چه هست

• آب‌شور صورتی - جلبک و آرتمیا، رنگ‌زننده اواخر بهار.
• پوسته‌های سفید نمک - کرانه‌ای که آب از آن بخار شده.
• فلامینگو و کنارآبچر - پرندگان در سال‌های پرآب.
• حلقه کوهستانی - نشیبی در حصار تپه‌های جنوب شرق شیراز.

کی بروید

فروردین تا خرداد پنجره معمول رنگ صورتی است - اما یکسره به باران و تبخیر بسته است و از پیش پیش‌بینی نمی‌شود. نصف روز. پیش از راه‌افتادن از محلی‌ها بپرسید.

پیش از رفتن

دریاچه اغلب خشک یا ناصورتی است - و بسیاری می‌رسند به کفه‌ای نمک. برداشت آب بالادست سال به سال کوچک‌ترش می‌کند. نه امکاناتی، نه سایه‌ای، نه راه نشانه‌گذاری‌شده؛ کرانه از راه‌های خاکی ناهموار است. پوسته نمک جاهایی نرم است و خودروها گیر می‌کنند.

در همان حوالی

شیراز در شمال غرب است؛ تخت جمشید در شمال.