جزیره هرمز

هرمز گنبدی نمکی است که از کف دریا بالا رانده، و کانی‌هایی که با خود آورده تمام جزیره را رنگ زده‌اند: تپه‌ها و ساحل‌ها به سرخ و اُخرایی و زرد و سفید و بنفش، با کرانه‌ای در یک جا که خاک سرخ به آب می‌رود و رنگش می‌کند، و دره‌هایی از سنگ نواری که جزیره را موضوع هنرمندان کرده است. اُخرای سرخ - گِلَک - پر از اکسید آهن است و بومی‌ها در پخت‌وپز و چون رنگدانه به کارش می‌برند: در نان و سس‌ها - و معمولا به بازدیدکننده هم تعارف می‌شود. دژی پرتغالی از ۱۵۰۷ میلادی بر کرانه شمالی ایستاده - از روزگاری که اینجا پایگاه بزرگ بازرگانی و چیره بر تنگه بود. جزیره چنان کوچک است که در یک روز با موتور یا تک‌تک دور زدنی است.

تاریخچه

ابزارهای سنگی از چند درخت، بر یک پادگانه‌ی دریایی برآمده، نشان می‌دهد که بیش از ۴۰٬۰۰۰ سال پیش انسان در اینجا بوده است. این جزیره، که یونانیان باستان آن را اورگانا و در دوره‌ی اسلامی جرون می‌نامیدند، نام هرمز را از بندر هرمز در خشکی، در ۶۰ کیلومتری آن، گرفت که فرمانروایش حدود ۱۳۰۰ اقامتگاه خود را به جزیره منتقل کرد.

منبع: ویکی‌پدیای انگلیسی، «Hormuz Island»

به چه توجه کنید

• تپه‌های کانی رنگین - خاک‌های سرخ و اخرایی و زرد و بنفش در سراسر جزیره.
• ساحل سرخ - خاک آهن‌دار که آب کناره را رنگ می‌زند.
• اُخرای خوردنی - گلک، رنگدانه و چاشنی بومی.
• دژ پرتغالی ۱۵۰۷ - پایگاه بازرگانی کرانه شمالی.

کی بروید

آبان تا اسفند؛ تابستان بی‌رحمانه گرم است. یک روز برای دور جزیره - بهتر با یک شب، تا رنگ‌ها را در دو سر روز ببینید. نوروز جمعیتی بزرگ می‌آورد و اقامت آن روزها ناممکن است.

نکته‌های کاربردی

اقامت به مهمانخانه و چادر محدود است و در تعطیلات پر می‌شود. قایق‌ها در باد لغو می‌شوند. بردن خاک از جزیره ممنوع است و جدی گرفته می‌شود. سایه بسیار اندک است و آب مطمئن نیست. بازدید تابستانی روا نیست.

در همان حوالی

بندرعباس بر خشکی اصلی است؛ قشم در غرب.