دریاچه گهر
دریاچه‌ای کوهستانی در ۲٬۴۰۰ متری در رشته اشترانکوه - رسیدن تنها پیاده یا با قاطر.
گهر در حدود ۲٬۴۰۰ متری، در نشیبی از رشته اشترانکوه در زاگرس میانی نشسته است: دریاچه‌ای شیرین به درازای حدود دو کیلومتر با آبی زلال و سرد، گرداگردش قله‌هایی که از چهار هزار متر خوب می‌گذرند و مرغزار کوهستانی. جاده‌ای نیست: راه، پیاده‌روی چند ساعته از آغازگاه‌های تیو یا کمندان است، یا با قاطر - و کنار دریاچه جز جای چادر چیزی نیست؛ همین است که نگهش داشته. در آبش قزل‌آلا زندگی می‌کند. پهنه، منطقه‌ای حفاظت‌شده در ذخیره‌گاه اشترانکوه است. برف بیشتر سال راه را می‌بندد و در کاسه‌گودها تا آغاز تابستان می‌ماند - پس فصل کوتاه است. کوچ‌نشینان بختیاری گله‌ها را به چراگاه‌های پیرامون می‌آورند.
تاریخچه
نخستین کسی که می‌دانیم دریاچه را ثبت کرد، زمین‌شناس اتریشی آ. رودلر در ۱۸۸۸ بود، و جهانگرد انگلیسی ایزابلا لوسی بیشاپ، که در ۱۸۹۰ سه ماه منطقه را گشت، آن را به اروپاییان شناساند؛ کهن‌ترین عکس شناخته‌شده‌ی آن از ۱۸۹۱ است. دریاچه به احتمال زیاد از زمین‌لغزه‌ای پدید آمد که جنبش گسل اصلی زاگرس آن را به راه انداخت.
منبع: ویکی‌پدیای انگلیسی، «Gahar Lake»
دیدنی‌های اصلی
- دریاچه‌ای زلال در ۲٬۴۰۰ متری - آب سرد در نشیب کوهستان.
- قله‌های اشترانکوه - ستیغ‌های بالای چهار هزار متر گرداگرد.
- مرغزار و گله‌داران - گله‌های بختیاری بر چراگاه‌های تابستانی.
- چادر کنار آب - تنها اقامتی که هست.
کی بروید
خرداد تا شهریور؛ باقی سال برف راه را می‌بندد. دست‌کم دو روز، با چادر کنار دریاچه. راهنما و تجهیزات درست لازم است. شب‌ها حتی وسط تابستان سردند.
خوب است بدانید
این کوهپیمایی راستین است: چند ساعت راه در هر سو، در ارتفاع، و بی‌هیچ امکاناتی. زباله چادرزن‌ها مشکلی جدی و روزافزون است. هوا تند برمی‌گردد. برای منطقه حفاظت‌شده گاه مجوز یا ثبت‌نام می‌خواهند.
در همان حوالی
دورود پایگاه معمول است؛ آبشار بیشه در غرب، بر راه‌آهن.
ساعت کار، قیمت بلیت و تعطیلی‌های فصلی تغییر می‌کند - پیش از رفتن منبع رسمی را ببینید: سایت رسمی.