چابهار

چابهار بر ساحل مکران، رو به دریای عمان نشسته - بندر اصلی ایران بر اقیانوس باز، نه خلیج فارس - و چشم‌انداز پیرامونش به هیچ‌جای دیگر کشور نمی‌ماند. کوه‌های مریخی رشته‌ای از تپه‌های رسوبی نرم‌اند، فرسوده به ستیغ‌ها و آبکندها و سوزن‌ها، که کیلومترها کنار جاده ساحلی می‌روند. تالاب لیپار در شرایط مساعد از جلبک صورتی می‌شود. گل‌فشان‌های تنگ، گل خاکستری سرد را از مخروط‌های کوتاه بیرون می‌جوشانند. ساحل‌ها بلند و کمابیش خالی‌اند، و فرهنگ بلوچی منطقه - با زبان و پوشش و سوزن‌دوزی و موسیقی خودش - از هر جای دیگر ایران جداست.

تاریخچه

این نام کوتاه‌شده‌ی «چهار بهار» است، برای جایی که هر فصلش به بهار می‌ماند. در نزدیکی آن تیس قرار دارد، روستایی ماهیگیری و بندری کهن که به ۲۵۰۰ پیش از میلاد بازمی‌گردد و در روزگار اسکندر مقدونی تیز نام داشت؛ افضل‌الدین کرمانی در ۱۱۸۸ از بازرگانی آن نوشت، و ابوریحان بیرونی نوشت که کرانه‌ی هند از تیز آغاز می‌شود.

منبع: ویکی‌پدیای انگلیسی، «Chabahar»

دیدنی‌های اصلی

• کوه‌های مریخی - ستیغ‌ها و سوزن‌های فرسوده کنار جاده ساحلی.
• تالاب صورتی لیپار - جلبکی که در فصل مساعد آب را رنگ می‌زند.
• گل‌فشان‌های سرد - گل خاکستری جوشان از مخروط‌های کوتاه.
• فرهنگ بلوچی - زبان و سوزن‌دوزی و موسیقی‌ای جدا از باقی ایران.

کی بروید

آبان تا اسفند؛ تابستان ساحل مکران به‌شدت گرم و شرجی است و مونسون دریا را ناآرام می‌کند. سه روز برای درست دیدن ساحل. خودرو و راننده بومی همه‌چیز را آسان‌تر می‌کند.

نکته‌های کاربردی

دورافتاده است و راه زمینی بسیار بلند. بیرون شهر امکانات اندک است. برای بازدیدکنندگان خارجی در این استان تشریفات بیشتری هست و سفر مستقل می‌تواند محدود باشد - پیش از برنامه‌ریزی، الزامات روز را وارسی کنید. تابستان شدنی نیست.

در همان حوالی

جاده ساحلی مکران رو به غرب می‌رود؛ زاهدان بسیار دورتر در شمال است.